IN DE KIJKER

Dag allemaal. Ik heb hier al eens een en ander geschreven over verrekijkers en dat ga ik nu weer doen. Waarom dan nu weer? Nou, ik wilde al een poos met mijn kijker ook naar planten, bloemen en de insecten die erop leven kijken. Die bloemen staan doorgaans in de berm en daar kan ik met mijn scootmobiel niet heel dichtbij komen. Nu hebben alle verrekijkers een minimale afstand waarop ze scherp te stellen zijn en bij de meeste kijkers is dat anderhalf tot twee meter. Bekijk je op die afstand een bloem dan wordt hij uiteraard wel groter in beeld gebracht, maar je ziet hem uiteindelijk toch van twee meter. Daar kan zelfs de beste kijker niets aan veranderen. 

Maar dit voorjaar zag ik bij toeval een bericht op het grote net over een verrekijker die 8,5 keer vergroot en met een minimale scherpstelafstand van slechts 50 cm. Vijftig centimeter! Snel ben ik reviews over dat wonder kijkertje gaan lezen en even snel was ik verkocht. Of beter gezegd: was de kijker verkocht. Want je begrijpt dat ik er meteen een aangeschaft heb. Nu was mijn plan om die kijker mee te nemen op mijn ritten naast mijn reguliere. Want ik had al een goede verrekijker en ik verwachtte niet dat de nieuwe behalve op zeer korte afstand ook nog zou volstaan voor het kijken naar zaken in de verte. Ik had de technische jongens bij Pentax echter schromelijk onderschat. Na een week intensief testen van mijn nieuwe verrekijkertje kwam ik namelijk tot de conclusie dat hij in niets onderdeed voor mijn andere kijker op verre afstanden. Het resultaat laat zich raden; ik heb al vanaf eind april alleen nog die nieuwe kijker in gebruik en mijn "oude" exemplaar ligt stof te verzamelen.

Ik heb zo'n plezier gehad deze zomer in het bekijken van bloemen in de bermen. Ik kon ineens  meeldraden en stampers tot in detail zien. Ik zag de structuur van bloemblaadjes. Zo mooi. Alsof ik ze onder een loep bekeek. En de insecten! Ik zag warempel haartjes op de ruggen van vliegen en de adertjes in hun vleugels. Kevertjes bleken sprieten te hebben met de meest vreemde vormen. Ik waande me Erik in het Klein Insectenboek van Godfried Bomans, een boek dat ik toen ik nog jonger was dan nu heb verslonden. Er ging een wereld voor me open.

Maar zoals gezegd heb ik ook van alles op verre afstanden goed in beeld kunnen krijgen met mijn nieuwe aanwinst. Ik heb al menig haas vanaf de weg gadegeslagen. En veel, heel veel buizerds, kiekendieven en biddende torenvalkjes. Zelfs in de vlucht zijn ze goed te volgen. En de laatste tijd ook groepen ooievaars en vorige week zelfs 4 zilverreigers bij elkaar. Dat laatste vond ik extra leuk omdat ik ze de hele zomer erg weinig gezien had.

En weet je wat me van de week ook nog overkwam? Ik reed stapvoets op een bospad, omdat Diva een stukje los liep. En zij gaat niet zo snel me al dat gesnuffel dat per se dient te gebeuren. Plotseling stak er een reegeit voor me over. Ik was net op tijd om een foto te maken. Nadat ze was overgestoken bleef ze half verscholen tussen de jonge boomstammen staan. Heel voorzichtig heb ik daarna mijn kijker gepakt. Ook op een afstand van een meter of 10 bleek hij een prachtige vergroting te leveren. Ik zag plukjes los haar op de flank van het ree. Ik kon haar vochtige bruine oog zien. Een oog dat een tikkeltje ongerustheid uitstraalde. Wellicht rook ze mij of Diva. Hoe dan ook, plotseling nam ze een spurt en binnen enkele seconden was ze uit het oog verdwenen. Wonderbaarlijk hoe een dier ter grootte van een flinke hond zich zo snel en zo stil kan verbergen. Ik blijf me elke rit verbazen en ik geniet van al het moois dat er te zien is. Want het is er overal buiten. Als je het maar in de kijker hebt.