Ik hoop tenminste dat ik nog lezers heb, want ik ben jullie niet echt trouw geweest hè? Tot mijn verbazing zag ik zojuist dat het meer dan een jaar geleden is dat ik hier een verhaal schreef. Nu kan ik daar allerlei plausibele verklaringen voor geven; zoals gezondheid, geen tijd of geen inspiratie. Die laatste doet het altijd goed. Of ik kan de fraaie en verzachtende woorden van mijn nicht Jacqueline gebruiken als excuus. Zij zei heel lief "Een boom geeft ook niet elk jaar appels." Maar de waarheid is dat ik gewoon geen zin had. Zo, het hoge woord is eruit. Ik heb uiteraard genoeg meegemaakt tijdens mijn ritten het afgelopen jaar en veel ervan was een verhaaltje waard geweest. Zo ook wat ik gisteravond aantrof in de polder. Dat was zo bizar dat ik er echt even iets over moet schrijven.
Omdat het overdag zo warm was had ik besloten om pas 's avonds op pad te gaan met Diva. Ook buurvrouw/vriendin Boukje ging mee. We hadden het plan opgevat om eens heerlijk rustig te gaan genieten in de polder. Maar toen we het fietspad langs de Eem op reden zag ik tot mijn grote verbazing zover als ik kon kijken in beide bermen grote groepen mensen zitten. En dan heb ik het over honderden mensen hè? Oud, jong, mannen, vrouwen, eenlingen en zelfs complete gezinnen, al dan niet vergezeld door de huishond. Ik was verbijsterd, zo iets had ik nog nooit meegemaakt in de ruim 13 jaar dat ik dagelijks in de polder kom. Wat was er in vredesnaam aan de hand? Ineens wist ik het: de zonsverduistering natuurlijk! Het spectaculaire fenomeen waarover in alle media de afgelopen week de reporters en journalisten elkaar nabauwden. Een verschijnsel dat 26 jaar geleden voor het laatst is waargenomen en dat pas in 2135 weer zal voorkomen. Dat wilden al die mensen natuurlijk niet missen. 
Dus daar zaten ze met z'n allen in het gras. Stoeltjes mee, dekentjes mee, koelboxen mee, chips mee, camera's mee, muziekje mee en ik zag er zelfs die een tentje hadden opgezet. En het meest bizarre was nog wel dat ze bijna allemaal zo'n raar eclipsbrilletje op hadden. Het deed me denken aan die surrealistische film van Jacques Tati.
Enfin, wij probeerden zo goed en zo kwaad als het ging tussen al de drukte te manoeuvreren, maar dat was echt makkelijker gezegd dan gedaan. Her en der liepen mensen op het pad alsof de wereld van hen was, er stonden overal gewone fietsen, e-bikes en bakfietsen geparkeerd en op een gegeven moment moesten we zelfs uitwijken voor een meneer die pontificaal zijn camera met telelens en statief midden op het fietspad pootte. Alles voor het unieke plaatje.
Toen we aankwamen bij de fietsbrug naar Soest bleek ons favoriete plekje om boerenzwaluwen te kijken ook al bomvol met mensen. Zucht, dan maar naar de vogelboulevard, want daar is het heerlijk rustig. Ik keek nog even achterom en ik denk dat we langs dat ene fietspad tussen Amersfoort en Soest minstens 1000 mensen gezien hebben. Flabbergasted en absolutely not amused. Enfin, op naar de vogelboulevard en de rust.
Ja dat had je gedacht Paul. Daar aangekomen bleek het nog gekker te kunnen dan langs de Eem. Rijen met auto's, diverse fietsen en hordes mensen. Uiteraard ook allen weer met hun eclipsbrilletjes op of met een lasmasker voor hun gezicht. Oh en heb ik de stoeltjes, de dekentjes, de koelboxen en de chippies al vermeld? Het hele circus was er neergestreken, inclusief de tentjes. Ik zag diverse mensen met telelenzen met een speciaal filter ervoor. Wat moet deze ene avond gouden handel geweest zijn voor vele ondernemers. En weet je wie er natuurlijk ook waren? Ja hoor: de mensen met de drones. Wat heb ik een hekel aan die irritant snerpend snorrende dingen. Ze filmen je ongevraagd en je kunt er niemand op aanspreken, want de bestuurder kan wel honderd meter verderop staan of nog verder zelfs. Wat moet je trouwens bij een zonsverduistering met een drone? De zon filmen? Dat lijkt me nogal lastig met een camera die naar beneden gericht is. Bovendien raken de koeien zichtbaar van streek door die vreemde dingen boven hen. Weg ermee.
Uiteindelijk hebben we toch een rustige polderweg gevonden waar we hebben genoten van spelende hazen, kieviten, grote groepen ganzen, langs scherende zwaluwen, uitgebloeide distels en het uitzicht in het algemeen. Dus met ons is het nog goed gekomen. Of dat met al die mensen ook zo is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zij met zijn allen een breinverduistering gehad moeten hebben.
