DRAMA QUEEN

Dag allemaal. Ik heb al diverse keren hier en op Facebook gewag gedaan van het feit dat Diva een erg stoer hondje is. Ik dacht vroeger altijd dat chihuahua's nare aanstelligere keffertjes waren. En ik ken er nog genoeg die geheel voldoen aan die omschrijving. Maar dat ligt altijd aan de eigenaren. Als zij de arme beestjes betuttelen, ze roze jasjes met glitters aantrekken zodra de temperatuur onder de 15 graden komt en ze optillen als er een andere hond nadert kun je erop wachten dat hun chihuahua zich ontpopt als een angstig, onzeker en neurotisch monstertje. Ze creëren hun eigen kleine Frankenstein.

Vanaf het moment dat Diva bij mij in huis kwam, 10 jaar geleden, heb ik haar behandeld zoals ik mijn honden altijd behandeld heb. Dus ook gewoon lopen op haar eigen pootjes buiten, zelfs of eigenlijk juist als er een andere hond aan kwam lopen. Geen gedoe met roze kleding. Nee, een stoer tuigje met camouflage opdruk. In het begin wist ze niet goed hoe om te gaan met deze nieuwe situatie, maar ze wende er snel aan. Tegenwoordig loopt ze doodgemoedereerd langs grote honden als labradors, Duitse herders en zelfs pitbulls. En als het gedrag van de andere hond haar niet bevalt schroomt ze niet om in de aanval te gaan. Ze gooit luid grommend haar volle 3 kilo in de strijd. Allemaal bluf natuurlijk, maar dat werkt in de hondenwereld vaak erg goed. Diva loopt elke dag ondanks haar hoge leeftijd van 12 jaar nog dapper 3 of 4 kilometer. Meestal in de polder waar ze dan ook nog steeds verbazingwekkend vlug is als ze op muizen of krekels jaagt.

Kortom: ze is en erg stoer hondje zoals ik al zei. Tot het moment dat we naar de dierenarts gaan. Dan verandert ook zij abrupt in een aanstellerig hopje ellende. Als we de straat waar de kliniek zich bevindt maar in rijden begint het nog lichte piepen. Als we in de wachtruimte aankomen is het gepiep overgegaan in een luid gejammer en ze probeert uit de mand te springen. En zodra dan echt het moment is aangebroken dat we de behandelkamer betreden is daar de drama queen. En we komen daar werkelijk maar voor 2 dingen: haar inentingen en om haar  nagel te knippen. Die prik van de enting verdraagt ze wonderwel zonder enig probleem. Maar dan komt het grote gevaar. Nagels knippen. De hel. Een marteling die zijn gelijke niet kent. De onverdraaglijke pijn als de schaar zonder verdoving een stuk van haar nagels  afknipt. Echt, een Grieks drama is er niets bij. Het stoere hondje is nergens meer te bekennen.

Dit doet me ineens denken aan iets dat ik jaren geleden meemaakte. Ik ben een jaartje hulp geweest bij een dierenarts in Baarn, wiens naam ik niet zal noemen, al is de man al jaren niet meer onder ons. Deze arts had een luxe praktijk in een wijk van Baarn waar hij nogal wat niet geheel onbemiddelde oudere dames tot zijn clientele mocht rekenen. Deze dames waren dan in het bezit van een te dikke poedel, teckel, shih tzu of mopshond om maar eens wat kleine rassen te noemen. Ze stopten hun geliefde hondjes vol met ongezonde zaken als chocolaatjes en toastjes met paté. Veel beweging kregen ze echter niet, want oudere dames lopen nu eenmaal niet ver en snel meer.  Het gevolg was dat deze hondjes al rap te lange nagels kregen. En die dienden dan geknipt te worden door de dierenarts. Derhalve maakten ze, vergezeld van hun hondjes, met grote regelmaat hun opwachting in de kliniek. Dat de dierenarts een knappe, vlotte charmeur was was ongetwijfeld ook een niet onbelangrijke aanleiding om langs te komen. Hij begroette elke dame persoonlijk in de wachtruimte, deelde complimentjes uit en sprak hen dan ernstig en op licht meewarige toon toe. "Ach, is het weer zo ver? Zijn haar nageltjes alweer te lang?
Heeft zij er zo veel last van? Zal ik Ffi dan maar meenemen? Het lijkt me het beste als u hier even wacht, want deze ingreep is niet erg aangenaam  om te zien." De dame keek dan met grote ogen idolaat naar hem op en bleef keurig wachten. Was de arts eenmaal binnen in de behandelkamer dan knipte hij zonder problemen in enkele minuten de nagels van het hondje. Hij gaf het beestje een kluifje en hij stak zelf een sigaar op die hij op zijn gemak zat te roken. Na een minuut of 10 legde hij de sigaar weg, pakte het hondje op zij arm en bracht het terug naar de angstig afwachtende eigenaresse. "Ze is zo dapper geweest. Ze heeft geen kik gegeven tijdens de nare behandeling. Ik zou haar thuis maar eens flink verwennen." zei hij dan. En het dametje met het hondje toog huiswaarts. Dankbaar voor de goede zorg waar ze daags erna ongetwijfeld een gepeperde factuur voor zou ontvangen. Die man was niet de queen of drama; hij was the king.

DE WEG MET DE 7 TORENS

Dag lieve lezers. Dat klinkt als de titel van een boek: De weg met de 7 torens. Als ik voor de grap Chat GPT los laat op die tekst krijg ik een zeer indringende afbeelding met een enigszins dreigende sfeer te zien. Helemaal niet de sfeer van het verhaal dat ik wil vertellen. Er is namelijk een rustige weg in de polder waar ik regelmatig kom. Vanwege de rust. Er rijdt zelden een auto, af en toe een trekker en ook wel wat fietsers. Ik kom daar ook graag omdat er altijd iets te genieten valt. In het voorjaar krioelt het er van de hazen en van de weidevogels, zoals de grutto en de kievit. 's Zomers zie ik er regelmatig de bruine kiekendief laag over de velden jagen. Ook zijn er dan tientallen boerenzwaluwen, die vlak over mijn hoofd scheren. En de kwikstaart is er vaste bezoeker. In de late zomer is het een geliefde verzamelplaats van ooievaars. Een groep van 20 exemplaren is niet ongewoon. Kortom: het is een weg waar ik vaak te vinden ben.

Nu ontdekte ik een keer bij toeval toen ik met de verrekijker de omgeving af zocht dat er een bepaald punt is op die weg waar je 7 markante torens uit de streek kunt zien. Ik zal ze even opnoemen. Als ik links begin zie ik het sobere torentje van de Martinuskerk in Hoogland. Iets naar rechts doemt de Onze Lieve Vrouwetoren van Amersfoort op. Geheel niet sober, maar uitbundig gotisch, zeker de spits van de toren. De bouwers van de Lange Jan, zoals hij ook wel ietwat oneerbiedig wordt genoemd, wilden duidelijk dat hun toren zou opvallen in de hele omgeving. Nog ietsje verder naar rechts zie je naast elkaar het naaldvormige torentje van wat ik denk dat het het voormalige internaat St. Louis is en de toren van het voormalige klooster van de paters kruisheren met zijn opvallende uivormige spits. Dan komt de oude kerk van Soest in beeld. Ook deze toren torent (Hoe kan het ook anders.) hoog boven de omgeving uit, zij het dat de laatgotische bouwstijl iets soberder is dan de die van de Amersfoortse buur. En als ik dan een klein stukje meer naar rechts richt zie ik de toren van de Petrus en Pauluskerk staan. Die is weer markant door de zogeheten waterstaatsstijl, een bouwstijl die in de negentiende eeuw vaak werd gebruikt bij kerken in ons land.. Google het maar eens. De zevende toren, een flink stuk naar rechts, is dan de slanke toren van de Nicolaaskerk in Baarn.

De Onze Lieve Vrouwetoten van Amersfoort

Wat is er nu zo leuk aan het feit dat je 7 torens kunt zien op dat ene punt? Nou, dat zal ik uitleggen. Als je door het vlakke polderland rijdt en je wilt weten waar je bent, dan is een herkenbare kerktoren een handig houvast. Toen ik zo'n 12 jaar geleden begon met struinen door het Eemland en niet alle polderweggetjes goed kende was ik met grote regelmaat blij dat ik ergens een kerktoren zag waar ik me op kon richten. Dus heb ik me alle torens, groot en klein, in de omgeving goed in het hoofd geprent. Dat is iets dat mensen in vroeger tijden ook deden. Denk eens aan marskramers, handelslieden,  ketellappers, zwervers en natuurlijk de boeren. Zij hadden geen internet, geen mobiele telefoon. Meestal niet eens een goede landkaart. En de polderwegen waren geen mooie asfaltwegen, zoals die waar ik over zoef. En van straatverlichting hadden ze alleen in de steden gehoord. Het waren hobbelige smalle zandpaden waar je makkelijk kon verdwalen. Om van andere gevaren nog maar niet te spreken. En  bedenk nu eens dat bij voorbeeld de twee oudste torens, die Onze Lieve Vrouwe uit Amersfoort en die van de oude kerk van Soest, beide in de vijftiende eeuw gebouwd zijn. Als je uitgaat van 30 jaar per generatie dan hebben er al minstens 18 of 19 generaties voor ons diezelfde torens als richtpunt, als anker, gebruikt.

Dat vind ik nog spannendere dan het idee van een boek over de weg met de 7 torens.

De oude kerk van Soest

De Petrus en Paulus kerk

BREINVERDUISTERING

Dag lieve lezers,

Ik hoop tenminste dat ik nog lezers heb, want ik ben jullie niet echt trouw geweest hè? Tot mijn verbazing zag ik zojuist dat het meer dan een jaar geleden is dat ik hier een verhaal schreef. Nu kan ik daar allerlei plausibele verklaringen voor geven; zoals gezondheid, geen tijd of geen inspiratie. Die laatste doet het altijd goed. Of ik kan de fraaie en verzachtende woorden van mijn nicht Jacqueline gebruiken als excuus. Zij zei heel lief "Een boom geeft ook niet elk jaar appels." Maar de waarheid is dat ik gewoon geen zin had. Zo, het hoge woord is eruit. Ik heb uiteraard genoeg meegemaakt tijdens mijn ritten het afgelopen jaar en veel ervan was een verhaaltje waard geweest. Zo ook wat ik gisteravond aantrof in de polder. Dat was zo bizar dat ik er echt even iets over moet schrijven.

Omdat het overdag zo warm was had ik besloten om pas 's avonds op pad te gaan met Diva. Ook buurvrouw/vriendin Boukje ging mee. We hadden het plan opgevat om eens heerlijk rustig te gaan genieten in de polder. Maar toen we het fietspad langs de Eem op reden zag ik tot mijn grote verbazing zover als ik kon kijken in beide bermen grote groepen mensen zitten. En dan heb ik het over honderden mensen hè? Oud, jong, mannen, vrouwen, eenlingen en zelfs complete gezinnen, al dan niet vergezeld door de huishond. Ik was verbijsterd, zo iets had ik nog nooit meegemaakt in de ruim 13 jaar dat ik dagelijks in de polder kom. Wat was er in vredesnaam aan de hand? Ineens wist ik het: de zonsverduistering natuurlijk! Het spectaculaire fenomeen waarover in alle media de afgelopen week de reporters en journalisten elkaar nabauwden. Een verschijnsel dat 26 jaar geleden voor het laatst is waargenomen en dat pas in 2135 weer zal voorkomen. Dat wilden al die mensen natuurlijk niet missen.

Dus daar zaten ze met z'n allen in het gras. Stoeltjes mee, dekentjes mee, koelboxen mee, chips mee, camera's mee, muziekje mee en ik zag er zelfs die een tentje hadden opgezet. En het meest bizarre was nog wel dat ze bijna allemaal zo'n raar eclipsbrilletje op hadden. Het deed me denken aan die surrealistische film van Jacques Tati.

Enfin, wij probeerden zo goed en zo kwaad als het ging tussen al de drukte te manoeuvreren, maar dat was echt makkelijker gezegd dan gedaan. Her en der liepen mensen op het pad alsof de wereld van hen was, er stonden overal gewone fietsen, e-bikes en bakfietsen geparkeerd en op een gegeven moment moesten we zelfs uitwijken voor een meneer die pontificaal zijn camera met telelens en statief midden op het fietspad pootte. Alles voor het unieke plaatje.

Toen we aankwamen bij de fietsbrug naar Soest bleek ons favoriete plekje om boerenzwaluwen te kijken ook al bomvol met mensen. Zucht, dan maar naar de vogelboulevard, want daar is het heerlijk rustig. Ik keek nog even achterom en ik denk dat we langs dat ene fietspad tussen Amersfoort en Soest minstens 1000 mensen gezien hebben. Flabbergasted en absolutely not amused. Enfin, op naar de vogelboulevard en de rust.

Ja dat had je gedacht Paul. Daar aangekomen bleek het nog gekker te kunnen dan langs de Eem. Rijen met auto's, diverse fietsen en hordes mensen. Uiteraard ook allen weer met hun eclipsbrilletjes op of met een lasmasker voor hun gezicht. Oh en heb ik de stoeltjes, de dekentjes, de koelboxen en de chippies al vermeld? Het hele circus was er neergestreken, inclusief de tentjes. Ik zag diverse mensen met telelenzen met een speciaal filter ervoor. Wat moet deze ene avond gouden handel geweest zijn voor vele ondernemers. En weet je wie er natuurlijk ook waren? Ja hoor: de mensen met de drones. Wat heb ik een hekel aan die irritant snerpend snorrende dingen. Ze filmen je ongevraagd en je kunt er niemand op aanspreken, want de bestuurder kan wel honderd meter verderop staan of  nog verder zelfs. Wat moet je trouwens bij een zonsverduistering met een drone? De zon filmen? Dat lijkt me nogal lastig met een camera die naar beneden gericht is. Bovendien raken de koeien zichtbaar van streek door die vreemde dingen boven hen. Weg ermee.

Uiteindelijk hebben we toch een rustige polderweg gevonden waar we hebben genoten van spelende hazen, kieviten, grote groepen ganzen, langs scherende zwaluwen, uitgebloeide distels en het uitzicht in het algemeen. Dus met ons is het nog goed gekomen. Of dat met al die mensen ook zo is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zij met zijn allen een breinverduistering gehad moeten hebben.