Dag allemaal. Ik heb al diverse keren hier en op Facebook gewag gedaan van het feit dat Diva een erg stoer hondje is. Ik dacht vroeger altijd dat chihuahua's nare aanstelligere keffertjes waren. En ik ken er nog genoeg die geheel voldoen aan die omschrijving. Maar dat ligt altijd aan de eigenaren. Als zij de arme beestjes betuttelen, ze roze jasjes met glitters aantrekken zodra de temperatuur onder de 15 graden komt en ze optillen als er een andere hond nadert kun je erop wachten dat hun chihuahua zich ontpopt als een angstig, onzeker en neurotisch monstertje. Ze creëren hun eigen kleine Frankenstein.
Vanaf het moment dat Diva bij mij in huis kwam, 10 jaar geleden, heb ik haar behandeld zoals ik mijn honden altijd behandeld heb. Dus ook gewoon lopen op haar eigen pootjes buiten, zelfs of eigenlijk juist als er een andere hond aan kwam lopen. Geen gedoe met roze kleding. Nee, een stoer tuigje met camouflage opdruk. In het begin wist ze niet goed hoe om te gaan met deze nieuwe situatie, maar ze wende er snel aan. Tegenwoordig loopt ze doodgemoedereerd langs grote honden als labradors, Duitse herders en zelfs pitbulls. En als het gedrag van de andere hond haar niet bevalt schroomt ze niet om in de aanval te gaan. Ze gooit luid grommend haar volle 3 kilo in de strijd. Allemaal bluf natuurlijk, maar dat werkt in de hondenwereld vaak erg goed. Diva loopt elke dag ondanks haar hoge leeftijd van 12 jaar nog dapper 3 of 4 kilometer. Meestal in de polder waar ze dan ook nog steeds verbazingwekkend vlug is als ze op muizen of krekels jaagt.
Kortom: ze is en erg stoer hondje zoals ik al zei. Tot het moment dat we naar de dierenarts gaan. Dan verandert ook zij abrupt in een aanstellerig hopje ellende. Als we de straat waar de kliniek zich bevindt maar in rijden begint het nog lichte piepen. Als we in de wachtruimte aankomen is het gepiep overgegaan in een luid gejammer en ze probeert uit de mand te springen. En zodra dan echt het moment is aangebroken dat we de behandelkamer betreden is daar de drama queen. En we komen daar werkelijk maar voor 2 dingen: haar inentingen en om haar nagel te knippen. Die prik van de enting verdraagt ze wonderwel zonder enig probleem. Maar dan komt het grote gevaar. Nagels knippen. De hel. Een marteling die zijn gelijke niet kent. De onverdraaglijke pijn als de schaar zonder verdoving een stuk van haar nagels afknipt. Echt, een Grieks drama is er niets bij. Het stoere hondje is nergens meer te bekennen.
Dit doet me ineens denken aan iets dat ik jaren geleden meemaakte. Ik ben een jaartje hulp geweest bij een dierenarts in Baarn, wiens naam ik niet zal noemen, al is de man al jaren niet meer onder ons. Deze arts had een luxe praktijk in een wijk van Baarn waar hij nogal wat niet geheel onbemiddelde oudere dames tot zijn clientele mocht rekenen. Deze dames waren dan in het bezit van een te dikke poedel, teckel, shih tzu of mopshond om maar eens wat kleine rassen te noemen. Ze stopten hun geliefde hondjes vol met ongezonde zaken als chocolaatjes en toastjes met paté. Veel beweging kregen ze echter niet, want oudere dames lopen nu eenmaal niet ver en snel meer. Het gevolg was dat deze hondjes al rap te lange nagels kregen. En die dienden dan geknipt te worden door de dierenarts. Derhalve maakten ze, vergezeld van hun hondjes, met grote regelmaat hun opwachting in de kliniek. Dat de dierenarts een knappe, vlotte charmeur was was ongetwijfeld ook een niet onbelangrijke aanleiding om langs te komen. Hij begroette elke dame persoonlijk in de wachtruimte, deelde complimentjes uit en sprak hen dan ernstig en op licht meewarige toon toe. "Ach, is het weer zo ver? Zijn haar nageltjes alweer te lang?
Heeft zij er zo veel last van? Zal ik Ffi dan maar meenemen? Het lijkt me het beste als u hier even wacht, want deze ingreep is niet erg aangenaam om te zien." De dame keek dan met grote ogen idolaat naar hem op en bleef keurig wachten. Was de arts eenmaal binnen in de behandelkamer dan knipte hij zonder problemen in enkele minuten de nagels van het hondje. Hij gaf het beestje een kluifje en hij stak zelf een sigaar op die hij op zijn gemak zat te roken. Na een minuut of 10 legde hij de sigaar weg, pakte het hondje op zij arm en bracht het terug naar de angstig afwachtende eigenaresse. "Ze is zo dapper geweest. Ze heeft geen kik gegeven tijdens de nare behandeling. Ik zou haar thuis maar eens flink verwennen." zei hij dan. En het dametje met het hondje togen huiswaarts. Dankbaar voor de goede zorg waar ze daags erna ongetwijfeld een gepeperde factuur voor zouden ontvangen. Die man was niet de queen of drama; hij was the king.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten