DE WEG MET DE 7 TORENS

Dag lieve lezers. Dat klinkt als de titel van een boek: De weg met de 7 torens. Als ik voor de grap Chat GPT los laat op die tekst krijg ik een zeer indringende afbeelding met een enigszins dreigende sfeer te zien. Helemaal niet de sfeer van het verhaal dat ik wil vertellen. Er is namelijk een rustige weg in de polder waar ik regelmatig kom. Vanwege de rust. Er rijdt zelden een auto, af en toe een trekker en ook wel wat fietsers. Ik kom daar ook graag omdat er altijd iets te genieten valt. In het voorjaar krioelt het er van de hazen en van de weidevogels, zoals de grutto en de kievit. 's Zomers zie ik er regelmatig de bruine kiekendief laag over de velden jagen. Ook zijn er dan tientallen boerenzwaluwen, die vlak over mijn hoofd scheren. En de kwikstaart is er vaste bezoeker. In de late zomer is het een geliefde verzamelplaats van ooievaars. Een groep van 20 exemplaren is niet ongewoon. Kortom: het is een weg waar ik vaak te vinden ben.

Nu ontdekte ik een keer bij toeval toen ik met de verrekijker de omgeving af zocht dat er een bepaald punt is op die weg waar je 7 markante torens uit de streek kunt zien. Ik zal ze even opnoemen. Als ik links begin zie ik het sobere torentje van de Martinuskerk in Hoogland. Iets naar rechts doemt de Onze Lieve Vrouwetoren van Amersfoort op. Geheel niet sober, maar uitbundig gotisch, zeker de spits van de toren. De bouwers van de Lange Jan, zoals hij ook wel ietwat oneerbiedig wordt genoemd, wilden duidelijk dat hun toren zou opvallen in de hele omgeving. Nog ietsje verder naar rechts zie je naast elkaar het naaldvormige torentje van wat ik denk dat het het voormalige internaat St. Louis is en de toren van het voormalige klooster van de paters kruisheren met zijn opvallende uivormige spits. Dan komt de oude kerk van Soest in beeld. Ook deze toren torent (Hoe kan het ook anders.) hoog boven de omgeving uit, zij het dat de laatgotische bouwstijl iets soberder is dan de die van de Amersfoortse buur. En als ik dan een klein stukje meer naar rechts richt zie ik de toren van de Petrus en Pauluskerk staan. Die is weer markant door de zogeheten waterstaatsstijl, een bouwstijl die in de negentiende eeuw vaak werd gebruikt bij kerken in ons land.. Google het maar eens. De zevende toren, een flink stuk naar rechts, is dan de slanke toren van de Nicolaaskerk in Baarn.

De Onze Lieve Vrouwetoten van Amersfoort

Wat is er nu zo leuk aan het feit dat je 7 torens kunt zien op dat ene punt? Nou, dat zal ik uitleggen. Als je door het vlakke polderland rijdt en je wilt weten waar je bent, dan is een herkenbare kerktoren een handig houvast. Toen ik zo'n 12 jaar geleden begon met struinen door het Eemland en niet alle polderweggetjes goed kende was ik met grote regelmaat blij dat ik ergens een kerktoren zag waar ik me op kon richten. Dus heb ik me alle torens, groot en klein, in de omgeving goed in het hoofd geprent. Dat is iets dat mensen in vroeger tijden ook deden. Denk eens aan marskramers, handelslieden,  ketellappers, zwervers en natuurlijk de boeren. Zij hadden geen internet, geen mobiele telefoon. Meestal niet eens een goede landkaart. En de polderwegen waren geen mooie asfaltwegen, zoals die waar ik over zoef. En van straatverlichting hadden ze alleen in de steden gehoord. Het waren hobbelige smalle zandpaden waar je makkelijk kon verdwalen. Om van andere gevaren nog maar niet te spreken. En  bedenk nu eens dat bij voorbeeld de twee oudste torens, die Onze Lieve Vrouwe uit Amersfoort en die van de oude kerk van Soest, beide in de vijftiende eeuw gebouwd zijn. Als je uitgaat van 30 jaar per generatie dan hebben er al minstens 18 of 19 generaties voor ons diezelfde torens als richtpunt, als anker, gebruikt.

Dat vind ik nog spannendere dan het idee van een boek over de weg met de 7 torens.

De oude kerk van Soest

De Petrus en Paulus kerk