zondag 15 november 2026

ANDERMANS OGEN

Foto gemaakt door Anneke.
Ik zou donderdagmiddag met vriendin Anneke en haar dochtertje Zoey een ritje gaan maken. Maar dochterlief had er ineens haar zinnen op gezet om naar de dierentuin te gaan. En wat doen twee volwassenen dan? Precies. Dus het verhaal begint als volgt: ik ben donderdagmiddag met vriendin Anneke en haar dochtertje Zoey naar de dierentuin geweest. Nu is een bezoek daar met een kleuter geheel anders dan mijn reguliere middagen in het park. Het dametje heeft namelijk wensen op haar lijst staan. Ze weet precies welke dieren ze graag wil zien. Eerst togen we naar de uilen, want de  oehoe is een van Zoey's favorieten. Terwijl zij daar stond te kijken heb ik gauw wat foto's gemaakt van de sneeuwuilen. Die vind ik namelijk mooi. En natuurlijk heb ik de oehoe ook vastgelegd op de gevoelige plaat. Vervolgens stonden de tijgers op de planning. We troffen het: de beide tijgers liepen rondjes en ze kwamen derhalve ook vlak voor ons langs elke keer. Door het veiligheidsglas kun je ze erg goed zien. Wat een imposante dieren zijn het toch. Zo groot, fors en gespierd. Maar tegelijkertijd bewegen ze ook gracieus en lenig. Daar wil je geen appeltje mee te schillen hebben.



Foto gemaakt door Anneke.

Na de tijgers werden de savannebewoners met een bezoek vereerd. Waarschijnlijk omdat het zo koud was liepen alleen de zebra's buiten terwijl Zoey voor de giraffes kwam. Maar geen nood hoor want het binnenverblijf van de langnekken is ernaast. Binnen konden we ze goed zien, dus Zoey was weer tevreden. En Anneke en ik ook, want behalve dat we de giraffes goed zagen was het er behaaglijk warm. Er staat daar ter lering ende vermaak een skelet van een poot van een giraffe. Om je een beeld te vormen hoe enorm groot die beesten zijn heb ik Anneke gevraagd ernaast te gaan staan. En dat is nog maar een poot hè? Daar komen die nek en de kop nog bovenop. Ik bedoel maar.


In het volgende gebouw was de temperatuur ook dik in orde. Dat moet ook wel, want daar wonen allerlei reptielen, tropische kikkers, slangen en vogelspinnen. Ik kom er eigenlijk nooit en dat is zonde, want er is veel interessants te zien. Van piepkleine prachtig gekleurde, maar uiterst giftige, kikkertjes tot aan hagedissen die minuten lang doodstil staan, verstard in de stand waarin ze net nog liepen, en de eerder genoemde vogelspinnen. 


Ook zijn er enkele ietwat mottige en versleten opgezette dieren te zien. Ik herinner me de opgezette beer nog van de jaren '70, dus het is duidelijk dat de beesten hun beste tijd al heel lang gehad hebben. Als ik het voor het zeggen zou hebben zou ik de beesten laten verwijderen, want ze doen afbreuk aan de verder goed ogende expositie. Er staat in de vitrines onder andere een leuke collectie schedels. Van zoogdieren, reptielen en vogels. De schedel die mij het meest boeide was die van een giraffe, een enorm groot ding. Door de langgerekte en spits toelopende vorm deed hij me denken aan een pteradon. Je weet wel: zo'n vliegend reptiel zoal er bij voorbeeld te zien waren in de film Jurrasic Park.


We hebben ook nog even letterlijk en figuurlijk stil gestaan bij het lege verblijf van de boa constrictor. De wurgslang is een poosje terug overleden en daar had Zoey zichtbaar nog verdriet om. Ik heb begrepen dat hij een van haar lievelingsdieren was. Ik zei het al in het begin: een bezoek aan de dierentuin met een kleuter is geheel anders dan ik gewend ben. Maar dat maakt het ook leuk. Het is goed om bekende zaken ook eens door andermans ogen te bekijken.






1 opmerking:

  1. Had die slang zichzelf gewurgd? Leuk verhaaltje weer, gezellig dat je daar bent geweest

    BeantwoordenVerwijderen