Donderdag was de laatste nazomerdag. Omdat mijn fietsmaatje Boukje graag ergens heen wilde waar herfstkleuren te zien waren, zijn we eerst naar het waterwingebied gereden. Daar staan veel bomen en ik meende er dus een goede kans op verkleurde bladeren te hebben. Maar in het hele gebied was het lover nog groen. Dan maar de grens over en via natuurgebied Bloeidaal, waar alles ook zomers groen was overigens, naar Stoutenburg getogen. De omgeving van Stoutenburg is meer Gelders van aanzien. De boerderijen, de vele loofbomen, de beken, het vee. Het is een geheel ander landschap dan aan de andere kant van Amersfoort met de dennenbossen, de duinen en de polders. Enfin, wij reden dus naar Stoutenburg in de hoop daar herfstkleuren te zien. Helaas bleken ook daar de blaadjes nog allemaal groen te zijn. Een beetje een teleurstelling. Maar echt maar een beetje hoor, want een ritje met mooi weer langs de Esvelderbeek en de vele oude bomen is altijd genieten, herfstkleuren of niet.
Ineens kwam ik op het idee eens te gaan kijken bij de pluktuin. Wellicht waren er nog enkele planten in bloei daar. Dat bleek ook al niet te kloppen: we troffen er namelijk een zee van bloemen aan in een veelvoud van kleuren en vormen. De meeste waren dahlia's. We hebben een drie kwartier stapvoets rijdend langs de lange rijen bloemen genoten. De ene bloem was nog mooier dan de ander. Ik heb er, om eens een ouderwetse uitdrukking te gebruiken, een filmpje vol geschoten. Ik zal hieronder een selectie eruit plaatsen. Wat heerst er bij deze pluktuin toch altijd een prettige sfeer. Het is er wat rommelig op een gezellige manier, de mensen zijn vriendelijk en ik heb me laten vertellen dat de koffie er goed is en de zelfgebakken appeltaart heerlijk. Deze keer was het thema rondom het gebouw het najaar. Eindelijk herfsttinten. Niet van boombladeren, maar van de herfstboeketjes op de tafels en van de uitstalling vol pompoenen. Zo gezellig. Ik heb er een paar gekocht voor mijn zus Monique. Die maakt er graag soep van.
Tijd om weer huiswaarts te keren, maar niet voordat we even vlug een kijkje genomen hebben bij de heerlijkheid Stoutenburg. Een heerlijkheid is een benaming die uit de middeleeuwen stamt. Het was een gebied waar een edelman, een heer, de baas was. Hij bezat de grond, de boerderijen, inde er pacht en hij was er zelfs rechter. Heerlijk voor hem, maar waarschijnlijk minder heerlijk voor zijn ondergeschikten.
Om van Stoutenburg weer richting Amersfoort te gaan neem je de Hessenweg. Ik noem de straatnaam hier omdat hessenweg ook zo'n boeiend oud begrip is. Al in de middeleeuwen tot in de negentiende eeuw toe kwamen er handelslieden vanuit het Duitse gebied Hessen naar de steden in Holland. Om de tolwegen waar ze dik moesten betalen te vermijden reden ze met hun zware wagens door de natuur, vaak in karavanen voor de veiligheid. Zo ontstonden er op diverse plekken goed begaanbare brede paden die in de volksmond hessenwegen werden genoemd naar de plaats waar de kooplieden vandaan kwamen. Ik vind de geschiedenis van mijn omgeving onder andere zo leuk om te kennen, omdat dan zo'n saaie lange weg als de Hessenweg in mijn gedachten toch boeiend is. Dat geeft een extra tintje aan mijn ritten. En zo kom ik van een tintje in gedachten terug op de herfsttinten waarover ik begon te schrijven en is de cirkel weer rond. En het verhaal over de laatste nazomerdag is klaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten