Terwijl ik dit schrijf is het buiten schemer, guur en nat. Echt zondagmiddag- weer. Maar ik zit behaaglijk warm met een dik vest aan achter mijn toetsenbord. Ik heb ook nog mijn kacheltje aan. Het is weliswaar een nepperd, maar het geeft toch de sfeer van warmte en gezelligheid. En in die sfeer denk ik terug aan het begin van de week, toen het nog lekker warm was. Ondanks het feit dat ik nog steeds niet fit was ben ik veel buiten geweest. Genieten van de nazomer zolang het kan. Ik heb op woensdagmiddag nog op diverse plekken boeren bezig gezien met maaien. Kun je je vandaag, 4 dagen later, nauwelijks voorstellen. Het waren niet de weelderige hoge rijen gras meer zoals ik ze van de zomer zag, maar ik vermoed dat de boeren na de slechte zomer blij waren met elk beetje extra kuilgras dat ze nog konden binnen halen.
Het was die middag zulk lekker weer dat ik eens bij het Hammetje in Vathorst ben gaan kijken. Vroeger was daar een privé terrein van een meneer Willem Ham. Hij bouwde naast zijn huis van oude afgedankte materialen allerlei sprookjesachtige bouwsels. Gewon voor zijn eigen plezier. Folly's dus. Hij is al jaren geleden overleden en het terrein lag er lange tijd onverzorgd bij. Totdat de gemeente er een park heeft aangelegd. Een mooi park waarin nog enkele restanten van meneer Hams bouwwerken bewaard zijn gebleven. En niet alleen dat: ook veel van de oude bomen zijn gespaard. Er is een grote vijver, er zijn wandelpaden, er zijn speeltoestellen en je hebt er in het voorjaar goed zicht op de Uiverhoeve. Dat is een kunstwerk langs de A28 met een ooievaarsnest er bovenop.
Na het bezoek aan het Hammetje ben ik langs de Laak richting Bunschoten gereden. Dat is van oorsprong een riviertje op de grens van Utrecht en Gelderland. Laak is een oud woord voor grens, vandaar de naam. Tegenwoordig is de rivier gekanaliseerd en wordt hij gebruikt als recreatiewater. Maar het blijft een mooi stukje natuur waar ik meermalen heb genoten van onder andere de futen en de visdiefjes.
En omdat het volgens de deskundigen de laatste mooie dag van de herfst zou zij ben ik maar even door gereden richting Baarn. Vlak voor Baarn afgeslagen naar een wandelpad langs de Eem. Het pad is eigenlijk te smal voor mijn scootnobiel, dus ik rij met twee wielen op het pad en twee wielen in het hoge gras. Dat betekent dat mijn scoot steeds scheef hangt en dat ik de andere kant op scheef hang voor het evenwicht. En het pad is ook nog hobbelig. Leuke uitdaging vind ik dat, al is het best vermoeiend zo te rijden. Maar nogmaals: het is een leuke uitdaging om even die spanning te voelen. Want als ik niet continu goed oplet zit ik vast in het te hoge gras of ik rij aan de andere kant de Eem in.
Ik realiseer me al schrijvend dat het best een mooie week was, terwijl ik ik door het weer van de laatste dagen in een baalstemming verkeerde. Ik mag niet klagen dus. Ik moet gewoon mijn zegeningen tellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten