BOEEEH! BEEEH

Ik heb meer dan een maand niet geschreven hier op mijn blog. Geen inspiratie, dus ook geen verhalen. Dat gebeurt af en toe. Maar gisteren stond de inspiratie gewoon te popelen. Dat kwam door Zoey een peuter van 2 jaar. Ik had afgesproken met Anneke, haar moeder, om eens een ritje te maken door de polder, omdat  Zoey gek is op koeien, schapen en paarden. We begonnen ons tochtje over het fietspad langs de Eem. Daar stond toevallig een meneer wortels te voeren aan de ezels die normaal een flink end van het pad af lopen. Ik dacht dat Zoey dit prachtig zou vinden, maar tot mijn verbazing vond ze het wat eng. En wie was helemaal verliefd op de Ioors? Mama Anneke. Ze knuffelde, ze aaide, ze zei lieve dingen. Ze was compleet in luf. En dat leverde mij dan weer leuke foto's op. Ondanks het feit dat een goed begin het halve werk is wilde ik beide dames toch nog meer polder en vooral koeien laten zien. Dus zijn we verder gereden, achter landgoed Coelhorst langs, naar de Malesluis bij de fietsbrug naar Soest. Ik noem al deze geografische details steeds in het verhaal, omdat ik dat beloofd heb aan Anneke. Zo weet ze waar we allemaal geweest zijn. 

Goed, we waren bij de Malebrug en de sluis Malestein. Daar hebben we en half uurtje gepauzeerd zodat Zoey en Diva even konden lopen en Anneke de benen rust kon geven. En ik maakte natuurlijk van de gelegenheid gebruik om een en ander te vertellen over de male van Hoogland. Deze male die opgericht is in de twaalfde eeuw bestaat nog steeds. Het was kort gezegd een genootschap van boeren om gezamenlijk land te ontginnen. Als je het leuk vindt er wat over te lezen:

https://www.amersfoortopdekaart.nl/hoogtepunten/buitengebied-west/malewetering/pointofinterest/detail

Na de pauze zijn we langs de Malewetering naar Hoogerhorst gereden. Hoogerhorst is al vanaf de zeventiende eeuw een boerderij die tegenwoordig een rijksmonument is. Maar oorspronkelijk was het een soort burcht, een versterkt hus, vanwege de strategische ligging. Hoogerhorst  betekende hoge droge plek. De weg naar de boerderij, die hoe kan het ook anders Hoogerhorsterweg heet, is een mooie rustige landweg waar Zoey en Diva zonder gevaar van verkeer weer lekker los konden lopen. Goede combinatie is dat: ik met Diva die niet te lang wil meerijden en Anneke met een peuter die precies hetzelfde wil .Dat gaf ons de gelegenheid rustig te genieten van het uitzicht, de buizerd die vlak voor ons de weg over vloog en de zwanen.

Na Hoogerhorst zijn we naar Krachtwijk gereden, een boerderij waarvan de oorsprong  ook teruggaat tot de middeleeuwen. De oude boerderij bestaat niet meer, maar de geschiedenis blijft daarom niet minder boeiend. Kijk maar eens op de volgende link: https://historischekringhoogland.nl/index.php/2017-2-1-krachtwijk-een-middeleeuwse-boerderij-aan-de-eem/

Voor we echter bij Krachtwijk aankwamen zagen we in een weiland een familie Blondes d'Aquataine koeien staan: stier met koeien en kalveren. Zoey riep net als ze onderweg bij elke koe deed enthousiast "Boe!" Voor de lol riep ik ook boe en dat vond ze duidelijk grappig. Ze riep het nog een keer en dat resulteerde erin dat we alle drie binnen kortste keren om het hardst "Boeeeh!" joelden. Het thema voor de rest van de rit was geboren hoor. We hebben de hele middag bij alle koeien die we zagen zo hard mogelijk geloeid. En reken maar dat er in de polder veel koeien staan. En wanneer er geen koeien stonden stonden er wel schapen. Je raadt het vast al: schapen waren aanleiding tot een wedstrijdje wie het hardst "Beeeh" kon blèren. Simpele lol, maar zo leuk als je een tweejarige bij je hebt. En Anneke en ik hadden geen enkele moeite om mee te doen op haar niveau. Voer voor psychologen wellicht.

We wilden via de zogeheten Vogelboulevard, het verlengde van de Krachtwijkerweg, terugrijden naar huis, maar dat ging niet door. Er kwam ons een wielrenner tegemoet rijden, een man van middelbare leeftijd. Hij riep wild gebarend "Je kunt niet verder. De weg is versperd." Vervolgens schreeuwde hij in het voorbijgaan nog op nogal wilde toon "Onmogelijk om er langs te gaan. Onmogelijk!" Wij schoten beiden in de lach door zijn potsierlijk gedrag. Omdat we toch al wat melig waren door het boeh en beeh geroep leek onmogelijk ineens zo'n grappig woord dat we de rest van de rit bij alles wat er gebeurde tegen elkaar "Onmogelijk! Onmogelijk!' zeiden om vervolgens in lachen uit te barsten. Kinderachtige lol, maar zo leuk. Bij nader inzien zijn Anneke en ik misschien meer voer voor psychiaters. Of voor de kinderpsycholoog. Kunnen we naar hartenlust boeeeh , beeeh en onmogelijk gillen en in lachen uitbarsten. 

MIJN KLUPPIE

Ik schrijf hier zelden iets over mijn scootmobielclub en ik plaats nooit foto's van mensen zonder uitdrukkelijke toestemming. Maar vandaag breek ik met beide gewoontes. Ik heb de club ruim 8 jaar geleden opgericht, oorspronkelijk om mijn medebewoners mee te nemen naar buiten en ze te laten genieten van de mooie omgeving hier. Door ziektes, overlijden of verhuizen is er van de oude groep nog maar een persoon over en dat is Ans. Doordat ik op enkele Amersfoortse sites wat reclame maakte, kwamen er ras wat nieuwe leden uit verschillende wijken bij. Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat dit de sfeer niet altijd goed deed. De nieuwe leden konden niet altijd goed overweg met elkaar, enkelen vonden rijden in een groep toch niet zo leuk en er was er zelfs een die binnen de kortste keren de leiding trachtte over te nemen. Gelukkig haakten deze mensen een voor een af. Probleem opgelost.

Toen kwam een jaartje terug mijn buurvrouw Boukje aan met de vraag of ze met haar driewielfiets ook mee mocht rijden. Dat leek me prima, waarom niet? Een fiets kon er best bij. Kort nadien kwam buurman Peter echter ook met de vraag of hij op zijn driewieler mee kon. Uiteraard kon dat. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. En twee fietsen kon best bij al die scootmobiels. Temeer omdat er zich nog 4 nieuwe leden hadden gemeld, dus het bleef gewoon een scootmobielclub. Maar ja, dingen lopen in het leven nogal eens anders dan je verwacht hè? Ik was bij het uitlaatveldje enkele malen Grietje tegengekomen. Zij wachtte al een poos op een scootmobiel en ook zij wilde graag meerijden. Enkele weken geleden was het zo ver: Grietje meldde zich aan met... haar nieuwe driewielfiets. En om het nog gekker te maken zegden twee van de vier nieuwe leden af vanwege gezondheidsproblemen. Alleen André en Janneke bleven over. Nu zijn er dus 3 leden met een scootmobiel en 3 met een driewielfiets. Hoog tijd om de naam en het embleem van de club eens aan te passen. Derhalve heten we sinds afgelopen week officieel  Scootmobiel- en 3wielerclub Amersfoort. Een goede verandering. Ik ben er content mee.

Waar ik ook content mee ben, meer dan content, is de groep zoals hij nu is. Het zijn stuk voor stuk leuke boeiende mensen. Zo verschillend van achtergrond en toch samen echt een groep. Ieder heeft wat te vertellen. De ene keer iets serieus, de andere keer een grap. Ieder heeft oprechte aandacht aandacht voor de anderen. Er wordt geluisterd, er wordt gelachen en we pinken soms een traan weg . Kortom: een geweldig leuke groep waar ik blij mee ben. Dit is eindelijk wat ik voor ogen had toen ik de club oprichtte. Samen op pad met leuke mensen om ze de fraaie omgeving te laten zien. 

Ik ben blij met mijn kluppie.

Het NMM

Gistermiddag ben ik met mijn goede vrienden Willem en Betty naar het NMM geweest. Het Nationaal Militair Museum. Nu denk je wellicht dat dit een verhaal wordt over oorlogen, bommen, kanonnen, geweren en wat er al niet meer uitgevonden is aan oorlogstuig. Natuurlijk hebben we gevechtsvliegtuigen gezien, bommenwerpers, luchtafweergeschut, tanks en allerlei militaire voertuigen, al dan niet op rupsbanden. En het is best boeiend om al die dingen eens van dichtbij te bekijken. Ik was bij voorbeeld verbaas hoe immens groot een Chinook helikopter van dichtbij is. Kijk maar eens op de foto en bedenk daarbij dat Willem die ernaast staat 1.97 meter lang is, niet bepaald een klein mannetje dus. Of om het eens in Willems eigen bewoordingen  uit te druken: Een Chinook is 2,9 Willems hoog en 8,1 Willems lang. Ik vond het bovendien grappig hem ook als maatstaf in te zetten om te laten zien hoe minuscuul een Japanse tank uit de Tweede Wereldoorlog was.

Maar goed, het verhaal van vandaag gaat daar niet over. Het gaat over posters. Posters met propaganda voor het leger, de luchtmacht, de marine en zelfs deelname aan oorlog. Ja echt, er was een periode waarin men met posters opriep om deel te nemen aan de oorlog. Het museum heeft een meer dan aardige collectie van dergelijke posters tentoongesteld op een tijdlijn die loopt vanaf de Eerste Wereldoorlog tot aan heden. Ruim een eeuw dus. En het zijn heus niet alleen afbeeldingen met propaganda voor de krijgsmacht. Nee, er hangen uit elke periode ook posters waarop men ageert tegen oorlog, pleit voor vrede en zich uitspreekt tegen ons leger. Wat ik boeiend vond was dat er diverse politiek partijen waren die zich door publiekelijk aangeplakte posters uitspraken tegen alles wat met de krijgsmacht van doen had. Dat gebeurde al in de periode net na de Eerste Wereldoorlog, getuige een oproep van de SDAP, de Socialistische Democratische Arbeiders Partij van minister Troelstra. 

En zo'n 50 jaar later deed de PSP het nog eens dunnetjes over. Ze brachten een poster uit die heel Nederland op zijn grondvesten deed schudden. Er stond een naakte vrouw op en de afbeelding liet niets aan de verbeelding over. Het enige jammere aan de opschudding was dat bijna niemand het had over de idealen die de SPS met de poster wilde uitdragen. Ik herinner me die poster nog goed: ik vond hem geweldig destijds. En toen ik hem gisteren terug zag vond ik het nog steeds een mooie foto en een krachtig beeld.

Er zijn overigens ook nog gewoon leuke posters te zien in de verzameling. Zoals die van de Fongers fietsenfabriek. En het is erg aardig om te zien hoe vormgeving en kleurgebruik veranderen in een eeuw tijd. De teksten en de afbeeldingen van rond de Tweede Wereldoorlog en de jaren '50 zijn nu ronduit knullig, terwijl ik die van de Eerste Wereldoorlog nog steeds hard en grimmig vind. Enfin, je moet misschien zelf eens een bezoekje aan het museum plannen. Er is zoveel te zien en te leren. Over de Nieuwe Waterlinie, oude uniformen, antieke wapens en nog veel meer. Gewoon eens doen, je zult misschien nog verbaasd zijn hoe leuk een middagje daar is.

ONTMOETING

 Zoals de meesten van jullie al wel weten hou ik enorm van onverwachte ontmoetingen met onbekenden onderweg. Donderdag was het weer eens zo ver. Een ontmoeting op een polderweggetje. Een korte weg, een kort samenkomen en derhalve een kort verhaal. Maar ik vond het zo leuk dat ik het je toch niet wil onthouden.

Het begon ermee dat ik even was gaan buurten bij mijn vriendin Betty in Baarn. We hebben gezellig een uurtje zitten kletsen bij hen in de tuin. Het was benauwd weer met zo'n gelige onweerslucht. Ik attendeerde bij het verlaten van de tuin Betty erop dat de hortensia er zo prachtig uitzag in dat licht. Waarop zij, lief als ze is, een trosje bloemen ervan plukte en  het aan mij gaf. De bloemtros lag netjes in mijn mand voorop. Maar toen ik eenmaal begon te rijden tilde de rijwind de vederlichte bloemen telkens op. Ze dreigden echt uit mijn mand te vallen en dat zou ik zonde gevonden hebben. Inmiddels reed ik de polder in en daar waaide het nog ietsje harder. Ik stopt aan de kant van de weg om te bedenken hoe ik dit probleem zou oplossen. En daar kwam de oplossing aan lopen. In de vorm van een wandelaarster. Ze liep langzaam, bijna sjokkend en haar gezicht toonde vermoeid. In een opwelling bood ik haar de bloemen aan. Ze vroeg op verbaasde toon "Die zijn toch niet voor mij?" Ik knikte en bood de bloemen nogmaals aan. Ze pakte ze aan en ze hield ze even tegen haar hart. "Dankjewel." zei ze en er verscheen een prachtige glimlach op haar gezicht. Ik zwaaide en reed weer verder. In de gauwigheid wierp ze me nog een kushand toe en ook zij vervolge haar weg. Ik mijn spiegel zag ik dat haar tred ineens weer vlot en veerkrachtig was. De ontmoeting had haar duidelijk goed gedaan en dat deed mij weer goed. Twee blije mensen, één kort samenkomen. Het leven is mooi.

IK KOM MIJN TIJD WEL DOOR

Het wil maar niet echt zomer worden. Het regent te vaak en de temperatuur is te laag. Maar wil dat nog niet zeggen dat je niet kunt genieten buiten. Ik doe gewoon even niet de korte broek aan en ik draag een windjack. Zo is het prima te doen. En dit weer brengt bij voorbeeld met zich mee dat er prachtige Hollandse luchten te zien zijn. Ik vind dat zo mooi, al die majestueuze stapelwolken. Alleen voor dat uitzicht al ging ik met plezier naar de polder de afgelopen tijd. En voor de hazen. Valt het jullie ook op dat er de laatste jaren erg veel hazen te zien zijn? Ik vermoed dat het komt omdat de haas beschermd wordt, sinds 2021 meen ik. Ik vind het mooi om ze te zien. En ik verbaas me elke keer weer hoe zo'n groot dier zich zo snel onzichtbaar kan maken in het gras. Ze zijn ondanks dat ze beschermd worden nog steeds erg schuw. Maar met een goede verrekijker kun je ze op afstand goed bekijken.

Waar ik in deze tijd van het jaar ook graag naar kijk zijn de vele bloemen op de dijken en in de wegkanten. Er zijn veel witte bloemen te zien nu. De laatste margrieten, wilde peen, duizendblad, klaver en smalle weegbree zie ik het meest. Dat wit wordt afgewisseld met het lichte paars van het knoopkruid en het diepe paars van akkerdistels, want de natuur houdt van afwisseling. En ik ook, dus dat komt goed uit. Natuurlijk zijn er ook gele bloemen in de zomer. Het felle geel van de boterbloem zie je al op afstand, zo'n gewoon plantje maar zo mooi. Dan heb je ook nog gele rolklaver, minder opvallend, maar daarom niet minder mooi. En laat ik de rode klaver niet vergeten. Oh en de korenbloem met haar diepblauwe kleur. And then last but certainly not least het aller allermooiste bloempje van de polder: de cichorei. Wat is dat toch een fraai delicaat bloemetje. Ik weet niet waarom, maar ik word echt blij als ik zie dat de plant weer in bloei staat. 

Nu lijkt het net of ik met de opsomming van al die soorten elke plant in de polder ken, maar dat is absoluut niet waar. Dit zijn gewoon de meest voorkomende en makkelijk herkenbare soorten. De waarheid is dat ik al kijkend naar die grote verscheidenheid aan soorten besef dat ik de helft nog niet ken. Ik probeer mijn kennis te vergroten door per keer een of twee planten te onthouden en ze thuis op te zoeken. Ja ja jonge lezers, ik weet dat er apps bestaan waarmee je à la minute kunt zien welke plant het  is. Maar ik ben old skool. Ik wil goed leren kijken, ik wil mijn geheugen scherp houden en ik hou ervan om dingen op te zoeken in boeken. Heerlijk, een boek op schoot waar je in kunt bladeren.

Over boeken gesproken: Ik heb een boek besteld. Het is nog in herdruk, maar ik verwacht het eind van deze maand toegestuurd te krijgen. Het is een veldgids over grassen. Elke keer dat ik in de zomer in de polder rij zie ik in  niet gemaaide graslanden die licht paarse zweem van de rijpe grasaren. Door te googelen denk ik nu de naam te weten: zwenkgras Maar ik weet het niet zeker. Om het echt zeker te weten ging ik dat gras vergelijken met andere grassen in bij voorbeeld de bermen. Het gevolg is dat ik nu maar één ding zeker weet. Namelijk dat ik niks weet van grassen. En er groeien heel wat soorten in het wild heb ik nu gezien. Dus ik heb de komende tijd weer iets omhanden tijdens mijn ritjes door de polder. Leuk vooruitzicht. Ik kom mijn tijd wel door.

OUDE STAD

Ik ben afgelopen week twee keer naar de dierentuin geweest om foto's te maken. Meer dan honderd heb ik er geschoten. En weet je hoeveel daarvan foto's van de dieren waren? Precies negen. Ik zal je uitleggen hoe dat zo gekomen is. Woensdag was er een dagje dierentuin georganiseerd voor de bewoners van de verpleegafdeling waar ik ook onder val. Ik ben nooit zo enthousiast over zulke uitjes, maar gelukkig was ik ook niet uitgenodigd. Vergt dat nog meer uitleg? Ben ik niet welkom bij de groep? Jawel hoor, meer dan welkom. Maar er is een budget per persoon voor dergelijke activiteiten. Omdat het grootste deel daarvan opgaat aan eten en drinken en ik nu eenmaal niet eet, krijg ik de mogelijkheid om iets anders te doen met mijn deel van het budget. Ik heb er een museumjaarkaart voor gekocht. Heb ik veel meer lol van. Toch ben ik meegegaan naar de dierentuin. Ik kan dat makkelijk doen buiten het budget, want ik heb een abonnement. De reden dat ik ging was dat ik het wel leuk vind om foto's te maken van zo'n uitje. Daar maak ik dan collages van die uitgeprint worden voor de andere bewoners. Zo hebben ze een tastbare herinnering aan de dag en dat waarderen ze enorm. Ik heb het nu wel over die tientallen foto's, maar ik kan ze vanwege de privacy van mijn medebewoners hier niet zomaar plaatsen. Je moet me maar op mijn blauwe ogen geloven.

Gelukkig kreeg ik die middag het idee om de volgende dag nog eens te gaan, in mijn eentje. En dat heb ik gedaan. Ik was van plan om de gieren en de maraboes te fotograferen. Maar na wat foto's genomen te hebben van de pelikanen kwam ik uit in de oude stad. Dat is een nagebootste stad uit het Midden-Oosten van vroeger. Het viel me voor de zoveelste keer op hoeveel fotogenieke details er te zien zijn. Ik besloot er wat op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat resulteerde er uiteindelijk in dat ik daar bijna anderhalf uur mee bezig was. En toen was de middag alweer voorbij, zo gaat dat. Time flies when you're having fun. Maar ik kon wel naar huis met opnieuw tientallen foto's om uit te zoeken. Ik zal ze niet allemaal hier plaatsen, want dat wordt te gek. Een kleine selectie wil  ik mijn lezers echter niet onthouden. Het is een geheel ander soort foto's dan je gewend bent van mij. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Laat je het even weten? Dat zou ik leuk vinden.

BANDNETEL EN VROUWENMANTEL

Het viel me van de week in het Hoevelakense Bos op dat de brandnetels weer in bloei staan. Kijk jij weleens naar die kleine bloemetjes? Ik dus wel. Wist je dat er mannelijke en vrouwelijke brandnetels zijn? En dat die dan weer  verschillende bloeiwijze hebben? De mannelijke bloempjes hebben meeldraden waar stuifmeel ontstaat. Dat stuifmeel wordt lukraak de klucht in geschoten. Gelukkig staan er altijd vrouwelijke planten vlakbij Die  hebben stempels in hun bloemen waar het stuifmeel op  landt. En voilá: een bevruchting. Veel mensen hebben een hekel aan de netels, omdat ze bij aanraking prikken en vervolgens jeuk veroorzaken. Maar die jeuk valt wel mee hoor, na pakweg drie kwartier is het al over. Dat beetje  jeuk weegt niet op tegen de goede eigenschappen van de plant. Wist je bij voorbeeld dat hij een waardplant is voor diverse rupsen? Waardplant wil zegen dat de rupsen de plant nodig hebben om te eten. "Nou en?" denk je wellicht "Wat moet ik met die rupsen?" Maar bedenk dan eens dat diezelfde beestjes weer voer vormen voor diverse vogelsoorten. En vogels zijn wel leuk toch? En bovendien ontpoppen de overlevende rupsen zich letterlijk tot prachtige vlinders als de gehakkelde aurelia, de atalanta en de dagpauwoog om er maar eens een paar te noemen. En van die vlinders geniet iedereen toch? Maar: geen vlinders zonder rupsen hè?

Eerlijk is eerlijk: van het Internet geplukt.

Ook van het Wereld Wijde Web.

En of dat allemaal nog niet genoeg is kun je van de brandnetel ook nog groente maken en soep. Er wordt neteldoek van gemaakt en ik meen dat er tegenwoordig ook geëxperimenteerd wordt met kleding uit netels. Je kunt er mest van maken en het schijnt geneeskundige toepassingen te hebben. Al met al een nuttige en boeiende plant.

Goed, genoeg praat ter lering ende vermaak. Ik had die middag ook nog een leuke ontmoeting waar ik over wil vertellen. Op weg naar huis van Hooglanderveen kwam ik uit in park Schothorst. Aan de rand van het park zag ik een mevrouw bij een klein driehoekje groen tussen twee asfalt fietspaden staan. Ze haalde uit haar fietstas een plastic zak met planten. Nou, dat wekte mijn nieuwsgierigheid natuurlijk. Ik ben gestopt en ik heb haar gevraagd wat ze aan het doen was. Zij vertelde me dat ze er wat plantjes ging planten om straks vlinders voerplanten te geven. Ik gluurde even in de tas om te kijken welke soorten dat dan wel waren. Ik herkende er maar een: vrouwenmantel. Om dat met gebaren duidelijk te maken wees ik op het stekje en vervolgens op haar jas. Onmiddellijk verscheen er een grote glimlach op haar gezicht en ze bevestigde "Ja klopt, dit is vrouwenmantel."  Omdat je het ijzer altijd moet smeden als het nog heet is vroeg ik haar of ik een foto mocht maken. Dat mocht, ze poseerde zelfs even voor me. Toen zei ze dat ze weer aan het werk moest. En dat deed ze. Ze zette elk plantje met pot en al zorgvuldig op een eigen plek en ging aan de slag met een pootschepje. Ik heb nog even staan kijken. Zo leuk om te zien. De stad moet blij zijn met zulke inwoners. Mensen die geheel belangeloos in hun vrije tijd iets doen om de natuur te verbeteren. 

Hoevelakense Bos.