SAAI? AANMENOOITNIET

 Als ik vertel dat ik  graag hele middagen in de polders rondrijd krijg ik vaak als reactie te horen dat de polders maar saai zijn. Alleen maar lange wegen en gras. Niks aan. Nou, daar ben ik het toevallig helemaal niet mee eens. Ik zie weilanden, hooilanden en akkers. In de weilanden zie ik melkvee, vleeskoeien en (veelal buitenlandse) hobby koeien. Ik kijk thuis regelmatig op een site waar de meest voorkomende rassen op staan. Als ik nu langs een weiland met koeien kom probeer ik te herkennen van welk ras ze zijn. Best een leuk spelletje en het houdt de geest scherp. En ik zie ook buizerds, haviken, torenvalkjes, grutto's, tureluurs, kieviten en hazen om maar wat soorten te te noemen. Maar goed, ik begrijp best de ietwat meewarige blikken die ik soms krijg te zien als ik dat vertel hoor. Niet iedereen vindt zulke dinge boeiend.

Maar er gebeuren ook vreemde dingen in de polder, althans dingen die je er niet zou verwachten. Neem nu laatst die dag dat ik een jongedame van pakweg 15 jaar in een waadbroek door een sloot zag lopen. Op de kant stond een jongen haar uit te dagen steeds verder te gaan ofschoon ze duidelijk moeite had om overeind te blijven in de dikke modderlaag die onze sloten kenmerken tegenwoordig. Of die keer dat ik drie mannen in een weiland zag staan met de rug naar de weg en zeker 20 meter ver. Door hun houding dacht ik eest dat ze naast elkaar hun blazen stonden te legen. Ik vroeg me wel af waarom ze dat dan zo ver van de weg deden en waarom gedrieën naast elkaar. A brotherhood of men peeing at the same time? Tot ik een aanzwellend irritant gebrom hoorde in de lucht; er naderden drie modelvliegtuigjes. De heren hielden niet hun edele delen vast zoals ik veronderstelde. Nee, ze hielden voor hun buiken van die kastjes in hun handen waarmee ze de vliegtuigjes bestuurden. Een geheel andere brotherhood waar ik me verder uit beleefdheid niet over uitlaat hier.

En van de week was ik in de polder om te zien of er al veel weidevogels terug waren van de trek. Ik speurde al rijdend de weilanden af naar kieviten, grutto's en tureluurtjes. Ineens zag ik een bestelbusje staan bij een wetering . Er stonden mensen bij die naar iets in het belendende weiland keken met verrekijkers. "Ha, vogelaars die iets ontdekt hebben." dacht ik en ik stopte om mijn kijker te pakken. In het weiland ontwaarde ik echter niet een vogel, maar een paarse vlag.  "Waar dient die nou voor? Broedt daar een bijzondere soort die ze gemarkeerd hebben?" was mijn eerste gedachte. Maar nee hoor, het ging helemaal niet om een bijzondere vogel. Het ging om een  ijzeren vogel, een vliegtuig. dat boven hen kwam cirkelen. Uit het vliegtuigje sprongen met enige tussenpozen vier parachutisten. De paarse vlag diende als markering van de plek waar ze moesten landen en de mensen met het busje vormden het ontvangstcomité. Ik vond het nogal getuigen van lef. Niet alleen omdat ze uit een vliegtuig durfden te springen. Nee, er stond best wat wind en de snelweg ligt best dicht achter dat weiland, zoals op de foto's te zien is. Je zou maar door een windvlaag hangend aan je parachuutje landen op de A1 zeg. Brr, ik moet er niet aan denken. Dat springen uit een vliegtuig is een tijdverdrijf dat mij niet boeit. Maar dar ging het niet over. Het ging over het feit dat de polders niet saai zijn. En dat zijn ze dus echt niet.  Aanmenooitniet.

HIJ KWITSELT

Ik heb hier al meerder malen geschreven over het feit dat de meeste vrouwen lijken te smelten als ze Diva zien. Ik ben inmiddels gewend aan uitroepen als "Oh wat snoezig!", "Ach wat een dotje", "Aaaaaah, kijk dat nou." en veel meer varianten op dit thema. Ik denk dat het formaat van Diva, ze weegt net 3,2 kilo, appelleert aan hun gevoelens. Ze realiseren zich meestal niet dat zij een volwassen hond is. Het ziet er uit als een jong hondje en alle jonge dieren zijn per definitie knuffel objecten. Dat gedrag zit er al vroeg in heb ik gemerkt. Ook meisjes vanaf pakweg vier jaar raken blijkbaar geroerd als ze een klein hondje zien. Maandag bij voorbeeld reed ik met Diva een rondje door de wijk. Het was aangenaam weer en de diva kuierde op haar gemak naast me. Na een klein uur waren we weer bijna thuis aangeland, maar ik wilde nog niet naar binnen. Ik wilde het voorjaarsgevoel nog even vasthouden nu het zonnetje zo lekker scheen. Dus besloot ik indachtig mijn Winnie de Poohdag van het weekend nog eventjes naar het grasveld van het parkje verderop te gaan. 

Dat parkje, ik noem het zo omdat het echt niet groot is, is vrij nieuw. Het is omringd door even nieuwe huizen waar veel gezinnen met jonge kinderen wonen. Bij de speeltoestellen naast het grasveld waren een zevental meisjes in de leeftijden van ongeveer vier tot zeven aan het spelen. Ik had me nog maar net in de zon geposteerd of een van hen ontwaarde Diva. "Oh kijk, een hondje" riep ze terwijl ze er al aan kwam rennen. De anderen keken op, zagen Diva ook naast mij staan en aarzelden geen moment. Van het ene op het andere moment was la Diva omringd door gesmolten meisjes. Nu heb ik de gewoonte om kinderen die stoppen bij Diva een hondenkoekje te geven dat zij op hun beurt weer mogen aanbieden aan het Mormel. De meeste kinderen vinden dat hartstikke leuk, temeer omdat een chihuahua kleiner is dan zijzelf. En en passant leert Diva dat kinderen snoep betekenen en is ze vriendelijk tegen ze. En daar ben ik dan weer blij mee. Ook die middag stond mevrouw al verwachtingsvol te kwispelen tegen al die kwetterende meisjes. Geaaid worden is okay, maar waar blijven de snacks?  Gelukkig had ik voldoende koekjes bij me. Ik heb de dametje er één voor één een gegeven. Diva had een topmiddag en ik ook. Ik vind het zo leuk om te zien hoe kinderen dat hondje aaien en knuffelen. En om te horen hoe ze wetenswaardigheden uitwisselen als "Je moet je hand zo plat houden, dan kan hij je niet per ongeluk een beetje bijten." of "Je moet een hond eerst aan je geur laten ruiken en dan mag je hem pas aaien." Geweldig vind ik dat. Maar er was één opmerking die mijn middag echt een gouden randje gaf. Een schattig uitziend meisje van een jaar of vier zag dat Diva tegen haar kwispelde en ze riep opgetogen "Hij kwitselt naar me! Hij kwitselt naar me!" Op zo'n moment  smelt Paul dus.

Het parkje

DOLCE FAR NIENTE

 

Ff chillen, moderne taal voor heel ouderwets gewoon even lekker niets doen. Dolce far niente. Ik noemde het vaak razendsnel niks doen. Een bezigheid waar ik altijd goed in ben geweest. En vandaag besloten Diva en ik dat het zo'n dag zou worden. Zo'n Winnie de Poehdag zeg maar. Degenen die me volgen op Facebook weten dat we de afgelopen week met dat mooie weer flinke tochten hebben gemaakt, tochten van rond de 40 kilometer per dag. Nu zijn dat leuke tochten hoor, daar niet van. Maar ze zijn ook vermoeiend. Je wordt rozig van zon en wind op je gezicht, je linkerhand wordt moe omdat je niet even kunt wisselen van hand en je ontwikkelt na enkele uren rijden een ongemak dat bekend staat als een houten reet.

En Diva wordt merkbaar een dagje ouder. Waar ze in het begin met gemak 5 tot 7 kilometer aan een stuk naast me mee liep met een snelheid van zo'n 6 kilometer per uur, vindt ze het nu al welletjes na de helft van die afstand. Dat doet ze dan drie of hooguit vier keer na even gerust te hebben in haar mand op de treeplank. Kortom: we waren het beiden zat. En zelfs mijn scootmobiel was moe, al was dat geheel mijn schuld. Ik was vergeten hem gisteravond aan de oplader te doen, dus een verre rit zat er sowieso niet in. Maar gelukkig biedt Amersfoort genoeg leuke alternatieve bestemmingen dichtbij huis. We zijn met een rustige snelheid van amper 14 per uur naar het grote grasveld bij perk Schothorst gereden, genietend van het zonnetje. Daar aangekomen heb ik mijn voiture met de neus in de zon midden op het grasveld geparkeerd. En mijn eigen neus tegelijk dus ook. Divasprong uit de mand, rolde even lekker op haar rug in het gras en posteerde zich een halve meter voor de scootmobiel als een soort mini waakhond. Daar hebben we ons ongeveer drie kwartier verpoosd in alle rust. Maar ja, daarna begon de onrust de kop op te steken. Dolce far niente è bello finché dura. (Dat heerlijke niks doen is leuk zolang het duurt.) 

Goed, dus zijn we op ons gemakje een stuk verderop gaan kijken bij de vijver van Emiclaer. Diva vindt het daar leuk, omdat er een overvloed aan watervogels aanwezig is om op te jagen. Meerkoeten, eenden, ganzen of aalscholvers; het maakt haar niet uit zolang ze maar opvliegen bij haar luidruchtige nadering. Ontspanning door inspanning noemde mijn gymnastiekleraar dat vroeger. Ik heb op mijn beurt de ontspanning gezocht in het maken van een foto en verder niets, naks, nada. Toen we beiden die niet geringe inzet zat waren zijn we zeer rustig rijdend huiswaarts getogen, niet nadat we nog eventjes twee aardige wandelpaden hebben aangedaan. 

Thuis aanbeland, dat wil zeggen beneden bij het appartementencomplex, bleek het nog zulk lekker weer te zijn dat we maar eventjes op het terras achter zijn neer gestreken. Daar zaten wat dames te zonnen. En als dames Diva ontwaren smelten doorgaans hun harten, warm weer of niet. Dus mevrouw werd getrakteerd op één schamel hondenkoekje en een overdaad aan liefkozingen. Dat laatste maakt bij een diva het gebrek aan meer koekjes weer goed. Na een half uurtje vond ik dat ik weer ruim voldoende gekwebbel had mogen aanhoren en zijn we naar boven gegaan. Daar heb ik het mormel getrakteerd op een gedroogde kippenvleugel en mezelf op drie hoofdstukken van mijn boek. En toen ging de bel: ze kwamen me mijn sondevoeding toedienen. Moet ook gebeuren hè? Dolce far niente è bello finché dura, no?

MAKE OVER

In Baarn woonde begin twintigste eeuw nog een aantal mensen die vermogend waren geworden in Nederlands Indië, veelal kooplui uit Amsterdam. Een van hen was August Janssen, naar wie in Baarn nog een straat is vernoemd. Het is een leuk straatje, maar in dit verhaal verder niet interessant. Wat wel interessant is aan deze man is het feit dat hij enkele fraaie villa's bezat in Baarn, waaronder huize Canton. In de eerste jaren van de vorige eeuw kon hij een stuk grond kopen. Meneer Janssen hield kennelijk niet van halve maatregelen, want hij liet villa Canton afbreken en hij gaf opdracht een geheel nieuw huize Canton te bouwen tegenover zijn nieuw verworven bezit. Op dat stuk grond liet hij een park aanleggen, het Cantonspark. Het was een fraai park met een beekje, een tennisbaan, diverse huisjes voor de kinderen, kassen en een heuse wintertuin. Die wintertuin, een mooi gebouw met een glazen dak, was gevuld met tropische planten en bomen. Hij liet er door een Indische bediende in klederdracht thee serveren aan zijn gasten. De koloniale tijd was destijds in Baarn nog lang niet verdwenen.

"De koepel"

Ik heb goede herinneringen aan het park. Eind jaren '60 kwam ik er regelmatig om in de schaduw van de bomen een stickie te roken. Het was in die tijd een botanische tuin van de Universiteit Utrecht, een oase van rust. Later is de gemeente eigenaar geworden van het park. En zoals dat vaak ging met dergelijke fraaie tuinen als een gemeente er zorg voor moest dragen verviel het eens zo mooie Cantonspark tot een verwaarloosd stukje groen met aan de rand een aardige kinderboerderij. Gelukkig is er een stichting tot behoud van het park in het leven geroepen door burgers van Baarn en in 2020 is men begonnen met een renovatie.

Ik was er lang niet geweest, maar toevallig kwam het park ter sprake toen ik gisteren bij mijn zus en zwager op bezoek was in Baarn. Ik besloot voor ik huiswaarts keerde er nog even doorheen te rijden. Tot mijn teleurstelling was er niets meer te vinden van de leuke oude sfeer uit mijn herinnering, alles zag er zo netjes uit, het woord "gladjes" kwam bij me op. En er zijn godbetert toegangshekken met bladmotieven in een soort artdecostijl. Maar... de vervallen wintertuin is hersteld zag ik en er zit nu een leuk uitziend horecabedrijf in. Op het terras met de oude stenen ommuring was het gezellig druk. Bij nader inzien bleken de nieuwe paden er best goed uit te zien, in elk geval verzorgd. En ik vond toch nog een oude bekende terug verderop tussen de bomen: de folly die ik vroeger de tempel noemde. Dat deed me dan weer deugd. En toen ik een praatje maakte met de bewoonster van het "huisje met de luiken" dat gelukkig ook nog steeds aan de rand van het park staat vertelde zij me dat het park eigenlijk qua opzet deels weer in de oorspronkelijke staat is terug gebracht met een eigentijdse inbreng erin vermengd. Zij hebben zelfs privè op de plek waar eens de grote kas stond een overkapping in dezelfde stijl laten bouwen.

Enfin, ik ben toen nog maar eens een rondje door het park gereden, maar nu met andere ogen kijkend. Met vernieuwd inzicht zeg mar. En met het besef dat niets blijft zoals het was. Het Cantonspark heeft een make over ondergaan en kan weer jaren mee. De Paul van toen met zijn stickie bestaat niet meer. En al heb ik geen make over gehad; ik ben van plan om ook nog jaren mee te gaan. En ik zal vast nog vaker naar Baarn rijden om even te verpozen in het park, dat best mooi is nu eigenlijk.

De tempel

Het huisje met de luiken

LENTEKRIEBELS

 Wat is het deze week heerlijk weer hè? Ik kreeg gewoon lentekriebels. En als je die kriebels voelt moet je wat ondernemen om ze tevreden te stellen weet ik uit ervaring. Het eerste dat ik gedaan heb is mijn inmiddels wel erg lange haar gisteren een flink stuk korter laten knippen. Bij die nieuwe look vond ik een leuk nieuw jack in baseballstijl wel passen. Ook heb ik een zomerpet uit de kast gehaald. Maar eenmaal buiten merkte ik dat de nog laagstaande zon toch onder de klep van mijn pet door in mijn ogen scheen. Wat te doen? Nou, de kriebels waren nog niet helemaal tevreden, dus fluks naar de brillenwinkel gereden. Daar heb ik een zogeheten overzetzonnebril (Ja echt, dat woord bestaat.) aangeschaft. Dat is een zonnebril die je over je gewone bril opzet. Ik heb de hele middag heerlijk in het zonnetje gereden met de nieuwe aanwinst op mijn snuit. 

Eerst ben ik met Diva naar een van onze favoriete zomerstekjes gegaan, een grote boom met om de stam heen een bank. Daar kun je heerlijk in de schaduw van de boom zitten. Nu is het nog lang geen zomer en de boom is nog geheel kaal, maar het ging om het idee. Diva herkende het gevoel blijkbaar ook, want ze rende als een malloot rondjes om de boom om vervolgens uit te rusten in de voorjaarszon. Zonnen is namelijk een van haar meest gewilde bezigheden. Men is nu eenmaal van Mexicaanse afkomst nietwaar? Na de verpozing bij de boom zijn we op het gras de krokussen gaan fotograferen. Wat zijn het toch schattige bloemetjes. En echte voorjaarsboden, ik word altijd blij als ik ze weer zie. Ergens tussen de krokussen stond ook nog een eenzaam madeliefje. Over schattig gesproken. Al zijn het doodgewone kleine plantjes, daarom zijn ze niet minder mooi.

Morgen ga ik naar Barneveld om een Moluks monument te fotograferen voor de site van de stichting Traces of War. Dat is een aardige rit door voornamelijk agrarisch gebied van ongeveer 18 kilometer. En volgende week ga ik maar eens een eerste tocht voor mijn scootmobielclub proefrijden om te kijken of er geen wegversperringen of andere hindernissen zijn. En ik moet, nu het mooie weer echt nadert, nodig eens weer contact opnemen met de activiteitenbegeleider over de cursus scootmobiel rijden die we samen gaan opzetten. Druk, druk, druk. Kriebels, kriebels, kriebels.

VOORJAAR

 

Afgelopen woensdag zouden Ans en ik naar het filmhuis gaan om West Side Story te kijken. Dat hadden we afgesproken in de veronderstelling dat het nog steeds somber weer zou zijn. Maar daags ervoor bleken de weergoden ons plotsklaps een pleziertje te gunnen. Het zou woensdag tien graden worden én zonnig én droog. Joepie! In zo'n geval stellen we ons plan rap bij. Een film kan altijd nog; we gaan er op uit, de wijde wereld in. Daar hebben we zo lang op gewacht, op weer waarbij we eindelijk weer eens een ritje kunnen maken. Er bleek nog wel een gure wind te staan, maar daar lieten we onze vreugde niet door beïnvloeden. Gewoon warme kleren aan en gaan.

De Schammer

We kozen voor twee natuurgebiedjes net buiten de stad, de Schammer en Bloeidaal. Daar is het altijd mooi en er lopen goede fietspaden doorheen, vooral voor een scootmobiel erg fijn. Bovendien kan Diva er op diverse stukken goed los lopen, ook belangrijk. Ik denk dat ze in totaal die middag wel een kilometer of zes gelopen heeft. Zij genoot van de luchtjes die reeën, konijnen, wezels en diverse vogels achter laten en wij van het landschap en vooral van de zon op onze bolletjes. Wat knapt een mens daarvan op zeg. Vandaag ben ik met Diva weer ruim drie uur op pad geweest. Deze keer in park Schothorst, een van de mooie parken die Amersfoort rijk is. En morgen ga ik naar de Eng in Soest, de plek waar ik in mijn jeugd veel tijd doorbracht. Laat dat voorjaar maar dorkomen.

Bloeidaal

Park Schothorst

NAPOLEONCONPLEX.

Zoals bekend heb ik een klein hondje, een chihuahua. Nu hebben de meeste chi's enkele psychische aandoeningen. Zo ook mijn Diva. Zij lijdt aan een ernstige vorm van het Napoleoncomplex. Ze tracht haar kleine gestalte te compenseren met luidruchtig keffen tegen veel grotere beesten dan zijzelf. En dat zijn vrijwel alle beesten. Dan is er nog een kwaal waar ze last van heeft. Of beter gezegd: Zij heeft er geen last van, integendeel, maar haar omgeving des te meer. Ze lijdt, net als al haar rasgenoten, aan zelfoverschatting in zijn ergste vorm. Ze is ervan overtuigd dat elke hond siddert van angst voor haar. Of het nu een pitbull is, een grote herdershond of een rottweiler; ze stapt er onbevreesd op af en gromt als de andere hond iets te opdringerig is naar haar zin. En dat werkt feilloos, de meeste honden trappen erin. En het gaat zelfs zo ver dat ze bij het zien van zwarte labradors met haar volle 3,2 kilogram luid grommend en keffend in de aanval gaat. Dat zo'n beest meer dan tien keer zo zwaar is als zij deert haar niet in het minst. Tot die ene keer dat een fors uitgevallen labrador reu het niet pikte en haar grauwend tegen de grond werkte. Dan is de diva ineens een bang hondje dat luid piepend wegrent. Maar... dat duurde maar heel kort. Zodra ze weer op veilige afstand was stond ze grommend en met opgestoken nekharen venijnig in het zand te krabben met haar achterpoten zodat het er uit zag alsof niet de de labrador maar zij gewonnen had en parmantig trippelend verliet ze het strijdtoneel.

Ze beschouwt het gehele flatcomplex waar we wonen als haar territorium, dus zo gedraagt ze zich als ze honden van andere bewoners in de hal tegenkomt en ook dat werkt wonderwel in haar voordeel. Ze zijn allemaal enigszins onder de indruk. Ook de straten rondom het gebouw behoren uiteraard tot haar domein. Ze is er echt de koningin en tevens de buurtbullebak. Zo lopen we 's morgens een rondje vijver. Er ligt een redelijk grote stadsvijver achter het complex en daar begint het rondje om het gebouw. Nu zitten er op het grasveld naast de vijver altijd tientallen kokmeeuwen, wat meerkoeten, enkele waterhoentjes en een handvol eenden. Diva kent geen groter plezier dan luid blaffend en met grote sprongen op al die vogels af te rennen. Ze schrikken zich elke keer weer een ongeluk en gaan in paniek op de wieken. Tegen de tijd dat ze door hebben dat het maar een klein rothondje was loopt dat rothondje al parmantig in triomf over het lege grasveld. "Zo, die weten even hun plaats weer." Sinds kort is het vogelbestand uitgebreid met een knobbelzwaan, drie aalscholvers en een paartje nijlganzen. Stuk voor stuk vogels die met gemak chihuahua gehakt van Diva kunnen maken, maar dat weerhoudt haar en in het geheel niet van om ze even de schrik op het lijf te jagen. Sterker nog: ik krijg de indruk dat de komst van deze grote vogels Diva's lol flink heeft verhoogd.

Vanmorgen zag ik een nieuw staaltje van haar misplaatste overmoed. Ze heeft de gewoonte om ook de katten in de buurt even op te jagen. Dom natuurlijk, want de meeste katten zijn groter en zwaarder dan zij, om nog maar niet te spreken van het fait dat kattennagels een chihuahua ernstig kunnen toetakelen. Maar ja, elke kat rent liever weg als er een luid blaffende hond op hem af komt, zelfs een kleintje van 3 kilo. Goed, vanmorgen dus. We kozen voor de afwisseling een andere straat dan gewoonlijk en daar zag Diva een dikke kat op de stoep liggen. Onverwijld ging ze over in een spurt, ondertussen luid keffend om het schrik effect te verhogen. Deze kat rende niet weg, maar besloot te bouwen op een veilig toevluchtsoord waarvan hij uit ervaring wist dat honden er niet kunnen komen. Hij schoot onder de dichtsbijzijnde geparkeerde auto en stopte. Diva echter stopte niet; ze dook zonder vaart te minderen ook onder de wagen. Da's het voordeel van klein zijn hè? In paniek door deze onverwachte situatie stootte de kat eerst zijn kop om het vervolgens op een rennen te zetten met zijn nagels krabbelend in de straatstenen om zo zo snel mogelijk weg te konen. En Napoleon kwam op haar gemak aan de andere kant onder de auto vandaan, keek de rennende kat nog even laatdunkend na en liep triomfantelijk verder. Complex? Nee hoor.