WHAT IS IN A NAME?

Regelmatig zie ik onderweg in tuinen mooie bloemen. Van de meeste ken ik de naam niet; ik weet niet zoveel van tuinplanten. Dat weerhoudt me er natuurlijk niet van om ze mooi te vinden. Shakespeare schreef het al in zijn Romeo en Juliet: "What is in a name? That which we call a rose by any other name would still be a thing of beauty." Nu is een roos toevallig een van die bloemen die ik wel  op naam kan brengen en die ik meestal ook een thing of beauty vind. Zo reed ik vorige week bij toeval langs een klein rosarium in de stad. Ik zag dat er al diverse struiken in bloei stonden en ik besloot om er even rond te kijken. Het was mooi weer, ik had niets dringends te doen, de rozen waren prachtig,en dus werd dat even al snel ruim drie kwartier. Ik heb van elke kleur roos die ik zag een foto gemaakt. In close up, want daar hou ik van.

Dat leverde uiteindelijk een serie van 4 goed gelukte opnames op. "Dat is mooi," dacht ik "die bewaar ik voor een verhaaltje op mijn blog."  Zo gezegd, zo gedaan: ik heb de rozen keurig apart gehouden in een folder met de naam "Blog". Ja ja, ik ben een ordelijk mens. Maar daags erna was ik Diva aan het uitlaten. Ik reed langs een tuin waar de papavers welig tierden. Nu zijn dat altijd fotogenieke bloemen, in alle stadia van bloei. Gelukkig lag mijn cameratas nog in de mand van mijn scootmobiel en dus kon ik er meteen foto's maken. Terwijl de arme Diva weer eens lijdzaam zat te wachten tot we verder gingen heb ik me een kwartiertje beziggehouden met het vastleggen van de prachtige bloemen, al dan niet half vergaan, en de zaaddozen. Deze keer kwam ik thuis met een mooie serie van de papaver. "Dat is mooi," dacht ik "die bewaar ik voor een verhaaltje op mijn blog." Zo gezegd, zo gedaan.

Ik wilde de foto's opbergen in de map "Blog" en zag er de rozen. Glad vergeten dat ik ze bewaard had. Het zal de leeftijd wel zijn. Wat nu te doen? Twee verhalen schrijven in het vooruit? Een serie bewaren voor magere tijden? Een keuze maken en één serie zonder verhaal plaatsen op Facebook? Maar welke dan? Of wellicht een verhaal schrijven over beide? Ze zijn immers alle twee mooi? Ik heb de knoop maar doorgehakt en voor de laatste optie gekozen. Dus bij deze. Je mag zelf kiezen welke bloem je het mooist vind beste lezer. Omdat hij in bloei, in verval en na de bloei zo mooi is, ga ik toch maar voor de papaver. Oftewel de klaproos zoals veel tuinliefhebbers zeggen. Maar ach, what is in a name toch?

DE HONDENFLUISTERAAR

Dit maak je alleen mee als je met mijn vriendin Betty naar de dierentuin gaat. Ze besluit om ook eens vanuit zo'n kuil naar de prairiehondjes te gaan kijken. Eerst vindt ze het gewoon leuk om de beestjes op hun eigen niveau gade te slaan, maar dan ontdekt ze er een vlak voor haar. Prompt probeert ze contact te maken door een leuk gesprek te beginnen. En warempel: even later lijkt ze zelfs geamuseerd te luisteren naar het antwoord.

Een goed gesprek

Wat ze echter niet in de gaten heeft is dat er enkele meters verderop een andere prairiehond nog verbaasder dan ik het tafereel in ogenschouw neemt. Nu spreek ik niet zoals Betty vloeiend Prairiehonds, maar ik weet vrij zeker dat hij zachtjes zei: " Wat zullen we nou krijgen?" En zelfs toen Betty, haar man en ik alweer meters verder waren stond het totaal verbijsterde beestje haar nog na te kijken. Tja, dat maakt hij natuurlijk ook niet elke dag mee: dat de hondenfluisteraar op bezoek komt. De prairiehondenfluisteraar nog wel.

Geamuseerd luisterend

Totaal verbijsterd

BLOEMENMEISJE

Het was heerlijk weer de afgelopen dagen. Natuurlijk heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt: ik heb er weer mooie ritten op zitten. Zo ook gisteren. Dit keer was niet alleen Diva mijn metgezellin, maar ook vriendin Ans was mee. Na een heerlijke rit door het waterwingebied en natuurgebied de Schammer eindigden we in park Schothorst. Daar stopten we even omdat Ans een foto wilde maken van de voorjaarsbloemen in het gras.

Er kwam op dat moment net een moeder aan lopen met haar dochtertje, een meisje van een jaar of vijf. Het kind vroeg of ze Diva mocht aaien. Dat vinden we altijd goed. Want niet alleen kinderen vinden een klein hondje aaien enorm leuk, ook Diva ervaart aandacht van kinderen als een pleziertje. Ik gaf het meisje een hondenkoekje om aan Diva te geven. Meestal zijn kinderen wat voorzichtig met een koekje aan te bieden: je vingertjes zo dicht bij die bek vol tanden is immers best eng. Van die angst had het meiske duidelijk geen last. Volkomen onbevangen en vol vertrouwen stopte ze het lekkers tussen de tanden van Diva. Geweldig leuk om te zien. Daarna moest en zou er geaaid worden. Maar dat deed het dametje zo kordaat dat Diva even niet wist hoe te reageren, dus ze deed haar best om de uitingen van affectie te ontwijken. Ans en ik hebben enige minuten lachend genoten van de verwoede pogingen van het pittige deerntje om een hond bij te houden. Te leuk om te zien.

Toen vond de moeder het blijkbaar welletjes en dochterlief moest mee. Wij meenden dat hiermee de ontmoeting ten einde was gekomen, maar zowel wij als de moeder hadden buiten de wensen van een klein meisje gerekend. Ze rukte zich los en kwam op haar mollige beentjes terug rennen, in haar knuistje enkele zojuist geplukte krokussen geklemd. Die bloemetjes werden aan Diva aangeboden als afscheidscadeau. Geheel vertederd door dit gebaar maakte Ans de bloemen vast aan het tuigje van de hond.



Dat kon de goedkeuring van het meisje wegdragen en ze gaf haar moeder de opdracht er een foto van te maken. Nadat dat gebeurd was meende de moeder dat ze nu wel naar huis konden gaan. Maar nee: het bloemenmeisje wilde uiteraard zelf de mobiel nog in handen om een foto te maken van haar geschenk. Het is 2019 nietwaar? Pas toen dat naar wens gebeurd was kon ze kennelijk gerust haar weg vervolgen. We hebben nog even gezwaaid en Ans riep nog: "Dag meisje."  Maar ze werd alweer volkomen geboeid door belangrijker zaken zoals de madeliefjes in het gras, want dat is wat bloemenmeisjes doen: Ze plukken een bloem, schenken die aan een ander wezen en plukken weer een bloem. Ik hoop dat ze nog lang mensen blij mag maken, want dat kunnen wij volwassenen wel gebruiken.

OORLOGSTUIG?

Ik ga graag naar de voormalige luchtmachtbasis Soesterberg. De rit er naartoe voert vrijwel helemaal door bos en heide en het terrein zelf is tegenwoordig een prachtig natuurgebied. Men heeft er onder andere de landingsbanen, de paden en her en der een gebouw bewaard. Tevens staat op het terrein een markant modern gebouw van glas en staal waar het Nationaal Militair Museum is gevestigd. Nu heb ik niet zo veel met militaire zaken en zeker niet met oorlogsvoering, dus is het nooit in me opgekomen om een bezoek te brengen aan het museum.

Maar van de week werd ik uitgenodigd door vrienden om eens mee te gaan. En door hun enthousiasme, zij zijn zeer regelmatige bezoekers, raakte ik geïnteresseerd. Enfin, gisteren was het dan zo ver: na een heerlijk ritje maakte ik in het begin van de middag mijn opwachting bij de ingang van het museum. Daar stonden drie enorme Hawk raketten opgesteld en het pad was gemarkeerd door  betonnen wegversperringen.

Dat beloofde niet veel goeds. Zou ik nu een middag lang tanks, straaljagers en ander naar oorlogstuig moeten bezichtigen? Schoorvoetend ging ik, vergezeld door beide vrienden, het gebouw binnen. Daar zag ik op de verdieping onder ons inderdaad een uitstalling van helikopters, tanks en een straaljager. Maar... de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het tot mijn verrassing best een mooie evenwichtig opgestelde tentoonstelling was.

De sobere uitstraling van het gebouw met het vele glas, de donkere plafonds en de staalconstructies hadden daar zeker ook deel aan. Overigens bleek het hele museum zeer goed toegankelijk te zijn voor mij als scootmobielrijder: brede paden, egale vloeren, ruime liften. Daar kan menig andere instantie een puntje aan zuigen. Over zo'n breed pad werd ik als eerste  naar een diorama over de befaamde waterlinies en andere beschermingswerken met water geleid.

Men draaide er onder andere een boeiende film over de verdediging van ons land door waterbeheersing. Sowieso een interessant stukje geschiedenis, maar voor mij als liefhebber van de polder nog eens extra. Na dat verrassend leuke begin zijn we naar diverse andere expositiezalen geweest. Ik heb oude uniformen gezien en me verbaasd hoe onpraktisch vroeger met name de kleding van de officieren was. Opsmuk en mode voerden duidelijk de boventoon. Men mocht eens sneven in een ordinair tenue zeg!

Behalve uniformen waren er ook harnassen te zien, zelfs een Japans exemplaar. Leuk detail vond ik dat men in Japan destijds slippers droeg bij het harnas. En natuurlijk veel militaire hoofddeksels uit allerlei periodes. Ook zo'n bron van verbazing. Verderop troffen we een zaal met oude steekwapens. Ik heb prachtig gegraveerde dolken, zwaarden, sabels en zelfs een hellebaard bewonderd. Oorlogstuig weliswaar, maar tevens fraaie toonbeelden van vakmanschap van de smeden van weleer.

Wat heb ik nog meer gezien? Een zaal vol antieke geweren en pistolen. Echt mooi als je oog hebt voor alle schitterende details waarmee wapens in vroeger tijden werden versierd. En schilderijen; die waren er ook nog. En een expositie over militaire missies vanaf eeuwen terug (Ja, toen al.) tot heden. En uiteraard was er aandacht voor Nederlandsch Indië en voor de Korea-oorlog en voor....




Het duizelt me inmiddels. Dat effect overviel me gistermiddag al. En dan heb ik het nog niet niet eens gehad over alle voertuigen die er opgesteld zijn, zoals bij voorbeeld de vroeger gebruikte hondenkar, de veldkeuken uit grootvaders tijd en een Nederlandse tank die kennelijk in de praktijk volkomen ondeugdelijk bleek te zijn. Nou beste lezer, je begrijpt inmiddels wel dat we hebben afgesproken binnenkort nog eens te gaan. Ik ben overstag, ik wil nog meer zien. En ik kan een ieder aanraden ook eens een bezoek te brengen aan dit bijzondere museum. Dat oorlogstuig valt best mee.

FRIED AIR ENGELS

Vroeger hoorde je de term steenkolen Engels nog weleens vallen, een benaming voor het slecht gesproken Engels dat veel Nederlanders bezigden. De term komt van het Engels dat de Nederlandse havenarbeiders spraken met de matrozen die steenkool aanvoerden uit Engeland. Een van mijn favoriete schrijvers, John O'Mill, is in de jaren 50 en 60 bekend geworden met zijn humoristische versjes in steenkolen Engels, dat hij double dutch noemde. Als je er een paar wilt lezen moet je maar eens kijken op   http://home.kpn.nl/grumbl/Grappi%20gedichtjes/Grappige%20gedichtjes%20John%20O'Mill.htm.
Maar dit laatste terzijde. Ik wil het eigenlijk hebben over een nieuwe vorm van slecht en onnodig gebruik van de Engelse taal. Een verschijnsel dat ik fried air Engels noem. Ik zie het op bedrijfspanden, bedrijfsauto's en zelfs bij mij in huis tref ik er voorbeelden van aan. Ik heb het over het merkwaardige gebruik van reclameteksten in het Engels bij bedrijven die helemaal geen negotie in het Verenigd Koninkrijk hebben.

Wat te denken  van een bedrijf uit Amersfoort dat volgens hun inschrijving bij de Kamer van Koophandel doet aan advisering, onderzoek en overige specialistische zakelijke dienstverlening. Ik vind dat in het Nederlands al een vage en volkomen onbegrijpelijke omschrijving. Gebakken lucht. Maar omdat het trendy is heeft dit bedrijf gemeend een reclametekst in het Engels te voeren op hun bedrijfswagens. Er staat: energising mobility. Wat betekent dat in vredesnaam?

Dat ze een opwekkende beweeglijkheid hebben in hun bedrijf? Of wellicht dat ze beweging bekrachtigen? Ik vrees dat een Engelsman of een Amerikaan geen notie heeft wat er bedoeld wordt. Ook zie ik elk dag bij mij in de straat een auto geparkeerd staan van een plaatselijk bedrijf dat op hun website het volgende zegt: " Inspirerende en duurzame leefomgevingen bedenken en ontwikkelen dat is onze passie. Wij werken samen met belanghebbenden op basis van conceptuele kracht, innovatie en co-creatie."

Ja, lees het nog maar een keer. Dat heb ik ook gedaan en nog begreep ik geen snars van wat dit bedrijf nu doet. Co-creatie? Over gebakken lucht gesproken zeg. Ook dit bedrijf heeft gemeend mee te moeten gaan in de vaart der volkeren. En vooral met de modieuze frats om een tekst in het Engels te voeren op hun bedrijfsauto's. Dit is het resultaat: "Inspiring space." Je zou bij het lezen denken dat ze van zins zijn om de kosmos te gaan inspireren. Dat zou nog eens een fraai staaltje van co-creatie zijn zeg. Enfin, je begrijpt inmiddels wel dat we in Amersfoort voor niets staan.

Je kunt er zelfs je ervaringen laten fabriceren volgens de leuze op een bedrijfspand: " Where experiences are engineered." Wat is dit voor nonsens? Ik zou tegen al die bedrijven willen zeggen: Heus, dit is volkomen onzin waarmee u adverteert. Hou er toch mee op." Maar ik heb niet de illusie dat ze naar mij zouden luisteren. En eigenlijk vind ik dat wel prettig, want ik zou mezelf beroven van het plezier om me spottend uit te laten over hen. And spotting is much to like. That snap you well.

Wash gloves? Convenient body cleansing? Really?

ONTMOETING

Diva, mijn kleine diva

Gistermiddag reed ik met Diva, mijn trouwe chihuahua, naast me over het trottoir van een rustige straat in de wijk. Van de andere kant naderde een grote groene Landrover. Er werd luid  geclaxonneerd en ik zag de auto afremmen en in mijn richting komen.
Nu ken ik niemand die in zo'n grote groene jeep rijdt, dus ik vroeg me af wat de reden was dat men naar mij had getoeterd. Nou, dat werd me snel duidelijk. Het portier aan de bijrijderskant zwaaide open en ik ontwaarde een keurig uitziende mevrouw achter het stuur, een dame.  Ze was gekleed in dure outdoorkleding. Je kent dat wel: chique jachtlaarzen, fraai gesneden waxjas, trendy rijbroek die nooit bedoeld was om in te gaan rijden, roze wollen truitje en bijpassend sjaaltje. En al had ik haar dus duidelijk goed bekeken: mij keurde ze nauwelijks een blik waardig. Ze had slechts oog voor Diva. Met een enigszins geaffecteerde stem kreunde ze: "Oh, wat lief! Wat een schatje, wat een dotje. Kom eens hier lief meisje."  Diva kwispelde wat onzeker, niet goed wetend wat te doen bij deze uitbarsting van liefde van een vreemde. Toch liep ze tot aan de dorpel van de auto. De mevrouw leunde zo ver voorover dat ik vreesde dat ze uit haar Landrover zou vallen en met haar onberispelijke kleding op de natte vuile straat terecht zou komen. Ze slaagde er echter in om in balans te blijven en tegelijk Diva te aaien. "Hallo lief mooi meisje, wat ben jij een schatje."  Dat beviel Diva wel, ze stond uitbundig te kwispelen onder deze complimenten. Pas nadat ze mijn hond uitgebreid, zelfs overdadig, had overstelpt met lofuitingen vond de mevrouw het tijd om zich tot mij te richten: "Wat een snoesje. Ik houd nu al van haar. Zorg goed voor haar; ze verdient het. Dag hoor, nog een fijne dag." Daarop trok ze het portier dicht, gaf gas en toeterde nog een keer ten afscheid. Mij geamuseerd en Diva teleurgesteld achterlatend. Ik dacht meteen: "Dit moet ik opschrijven. Wanneer maak je dit nu mee? Een ontmoeting tussen twee diva's."

VOORTSCHRIJDEND INZICHT

Foto: Ans Stalenhoef

Voortschrijdend inzicht. Dat vind ik nu zo mooi klinken hè? Ik heb die kreet altijd al eens willen gebruiken, maar nooit diende zich een goede gelegenheid aan. Tot gisteren. Gisteren zag ik op Facebook een foto van een autowrak in de woestijn, gemaakt in Namibië door mijn vriendin Ans  Die foto deed me denken aan een tutorial om foto's te bewerken, die ik eens bij toeval had gevonden op Internet. Je kon er een alleraardigst strip effect mee verkrijgen. Dat is, denk ik, een jaar of twee geleden geweest.

Destijds vond ik het een vreselijk ingewikkeld proces om toe te passen. Ik kon alle stappen maar niet goed onthouden en bovendien was het uiteindelijke resultaat van mijn pogingen behoorlijk teleurstellend. Maar inmiddels heb ik een cursus  in de mogelijkheden van Photoshop gevolgd en ben ik redelijk thuis in het gangbare bewerken van foto's.
Enfin, gisteren zag ik dus die foto en ik besloot de bewuste tutorial nog eens op te zoeken.







Gewoon om eens te kijken of ik de foto kon omzetten naar een striptekening. Zo gedacht, zo gedaan. Ik vond de les weer terug op het Grote Web  en ik heb hem opnieuw gekeken. De stappen bleken eigenlijk wonderbaarlijk eenvoudig en logisch te zijn. Ik heb daarna de foto van het wrak uit mijn hoofd bewerkt volgens die methode. Eitje. Na een minuut of tien was ik al klaar. En ik bedacht meteen daarna dat ik delen van deze techniek ook mooi zou kunnen toepassen op een andere manier. En toen... toen kwam die prachtige term bij me op: voortschrijdend inzicht. Ik had warempel eindelijk eens een mooie gelegenheid om die twee fraaie woorden toe te passen. Bij deze dus.