ONTMOETING

 Zoals de meesten van jullie al wel weten hou ik enorm van onverwachte ontmoetingen met onbekenden onderweg. Donderdag was het weer eens zo ver. Een ontmoeting op een polderweggetje. Een korte weg, een kort samenkomen en derhalve een kort verhaal. Maar ik vond het zo leuk dat ik het je toch niet wil onthouden.

Het begon ermee dat ik even was gaan buurten bij mijn vriendin Betty in Baarn. We hebben gezellig een uurtje zitten kletsen bij hen in de tuin. Het was benauwd weer met zo'n gelige onweerslucht. Ik attendeerde bij het verlaten van de tuin Betty erop dat de hortensia er zo prachtig uitzag in dat licht. Waarop zij, lief als ze is, een trosje bloemen ervan plukte en  het aan mij gaf. De bloemtros lag netjes in mijn mand voorop. Maar toen ik eenmaal begon te rijden tilde de rijwind de vederlichte bloemen telkens op. Ze dreigden echt uit mijn mand te vallen en dat zou ik zonde gevonden hebben. Inmiddels reed ik de polder in en daar waaide het nog ietsje harder. Ik stopt aan de kant van de weg om te bedenken hoe ik dit probleem zou oplossen. En daar kwam de oplossing aan lopen. In de vorm van een wandelaarster. Ze liep langzaam, bijna sjokkend en haar gezicht toonde vermoeid. In een opwelling bood ik haar de bloemen aan. Ze vroeg op verbaasde toon "Die zijn toch niet voor mij?" Ik knikte en bood de bloemen nogmaals aan. Ze pakte ze aan en ze hield ze even tegen haar hart. "Dankjewel." zei ze en er verscheen een prachtige glimlach op haar gezicht. Ik zwaaide en reed weer verder. In de gauwigheid wierp ze me nog een kushand toe en ook zij vervolge haar weg. Ik mijn spiegel zag ik dat haar tred ineens weer vlot en veerkrachtig was. De ontmoeting had haar duidelijk goed gedaan en dat deed mij weer goed. Twee blije mensen, één kort samenkomen. Het leven is mooi.

IK KOM MIJN TIJD WEL DOOR

Het wil maar niet echt zomer worden. Het regent te vaak en de temperatuur is te laag. Maar wil dat nog niet zeggen dat je niet kunt genieten buiten. Ik doe gewoon even niet de korte broek aan en ik draag een windjack. Zo is het prima te doen. En dit weer brengt bij voorbeeld met zich mee dat er prachtige Hollandse luchten te zien zijn. Ik vind dat zo mooi, al die majestueuze stapelwolken. Alleen voor dat uitzicht al ging ik met plezier naar de polder de afgelopen tijd. En voor de hazen. Valt het jullie ook op dat er de laatste jaren erg veel hazen te zien zijn? Ik vermoed dat het komt omdat de haas beschermd wordt, sinds 2021 meen ik. Ik vind het mooi om ze te zien. En ik verbaas me elke keer weer hoe zo'n groot dier zich zo snel onzichtbaar kan maken in het gras. Ze zijn ondanks dat ze beschermd worden nog steeds erg schuw. Maar met een goede verrekijker kun je ze op afstand goed bekijken.

Waar ik in deze tijd van het jaar ook graag naar kijk zijn de vele bloemen op de dijken en in de wegkanten. Er zijn veel witte bloemen te zien nu. De laatste margrieten, wilde peen, duizendblad, klaver en smalle weegbree zie ik het meest. Dat wit wordt afgewisseld met het lichte paars van het knoopkruid en het diepe paars van akkerdistels, want de natuur houdt van afwisseling. En ik ook, dus dat komt goed uit. Natuurlijk zijn er ook gele bloemen in de zomer. Het felle geel van de boterbloem zie je al op afstand, zo'n gewoon plantje maar zo mooi. Dan heb je ook nog gele rolklaver, minder opvallend, maar daarom niet minder mooi. En laat ik de rode klaver niet vergeten. Oh en de korenbloem met haar diepblauwe kleur. And then last but certainly not least het aller allermooiste bloempje van de polder: de cichorei. Wat is dat toch een fraai delicaat bloemetje. Ik weet niet waarom, maar ik word echt blij als ik zie dat de plant weer in bloei staat. 

Nu lijkt het net of ik met de opsomming van al die soorten elke plant in de polder ken, maar dat is absoluut niet waar. Dit zijn gewoon de meest voorkomende en makkelijk herkenbare soorten. De waarheid is dat ik al kijkend naar die grote verscheidenheid aan soorten besef dat ik de helft nog niet ken. Ik probeer mijn kennis te vergroten door per keer een of twee planten te onthouden en ze thuis op te zoeken. Ja ja jonge lezers, ik weet dat er apps bestaan waarmee je à la minute kunt zien welke plant het  is. Maar ik ben old skool. Ik wil goed leren kijken, ik wil mijn geheugen scherp houden en ik hou ervan om dingen op te zoeken in boeken. Heerlijk, een boek op schoot waar je in kunt bladeren.

Over boeken gesproken: Ik heb een boek besteld. Het is nog in herdruk, maar ik verwacht het eind van deze maand toegestuurd te krijgen. Het is een veldgids over grassen. Elke keer dat ik in de zomer in de polder rij zie ik in  niet gemaaide graslanden die licht paarse zweem van de rijpe grasaren. Door te googelen denk ik nu de naam te weten: zwenkgras Maar ik weet het niet zeker. Om het echt zeker te weten ging ik dat gras vergelijken met andere grassen in bij voorbeeld de bermen. Het gevolg is dat ik nu maar één ding zeker weet. Namelijk dat ik niks weet van grassen. En er groeien heel wat soorten in het wild heb ik nu gezien. Dus ik heb de komende tijd weer iets omhanden tijdens mijn ritjes door de polder. Leuk vooruitzicht. Ik kom mijn tijd wel door.

OUDE STAD

Ik ben afgelopen week twee keer naar de dierentuin geweest om foto's te maken. Meer dan honderd heb ik er geschoten. En weet je hoeveel daarvan foto's van de dieren waren? Precies negen. Ik zal je uitleggen hoe dat zo gekomen is. Woensdag was er een dagje dierentuin georganiseerd voor de bewoners van de verpleegafdeling waar ik ook onder val. Ik ben nooit zo enthousiast over zulke uitjes, maar gelukkig was ik ook niet uitgenodigd. Vergt dat nog meer uitleg? Ben ik niet welkom bij de groep? Jawel hoor, meer dan welkom. Maar er is een budget per persoon voor dergelijke activiteiten. Omdat het grootste deel daarvan opgaat aan eten en drinken en ik nu eenmaal niet eet, krijg ik de mogelijkheid om iets anders te doen met mijn deel van het budget. Ik heb er een museumjaarkaart voor gekocht. Heb ik veel meer lol van. Toch ben ik meegegaan naar de dierentuin. Ik kan dat makkelijk doen buiten het budget, want ik heb een abonnement. De reden dat ik ging was dat ik het wel leuk vind om foto's te maken van zo'n uitje. Daar maak ik dan collages van die uitgeprint worden voor de andere bewoners. Zo hebben ze een tastbare herinnering aan de dag en dat waarderen ze enorm. Ik heb het nu wel over die tientallen foto's, maar ik kan ze vanwege de privacy van mijn medebewoners hier niet zomaar plaatsen. Je moet me maar op mijn blauwe ogen geloven.

Gelukkig kreeg ik die middag het idee om de volgende dag nog eens te gaan, in mijn eentje. En dat heb ik gedaan. Ik was van plan om de gieren en de maraboes te fotograferen. Maar na wat foto's genomen te hebben van de pelikanen kwam ik uit in de oude stad. Dat is een nagebootste stad uit het Midden-Oosten van vroeger. Het viel me voor de zoveelste keer op hoeveel fotogenieke details er te zien zijn. Ik besloot er wat op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat resulteerde er uiteindelijk in dat ik daar bijna anderhalf uur mee bezig was. En toen was de middag alweer voorbij, zo gaat dat. Time flies when you're having fun. Maar ik kon wel naar huis met opnieuw tientallen foto's om uit te zoeken. Ik zal ze niet allemaal hier plaatsen, want dat wordt te gek. Een kleine selectie wil  ik mijn lezers echter niet onthouden. Het is een geheel ander soort foto's dan je gewend bent van mij. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Laat je het even weten? Dat zou ik leuk vinden.

BANDNETEL EN VROUWENMANTEL

Het viel me van de week in het Hoevelakense Bos op dat de brandnetels weer in bloei staan. Kijk jij weleens naar die kleine bloemetjes? Ik dus wel. Wist je dat er mannelijke en vrouwelijke brandnetels zijn? En dat die dan weer  verschillende bloeiwijze hebben? De mannelijke bloempjes hebben meeldraden waar stuifmeel ontstaat. Dat stuifmeel wordt lukraak de klucht in geschoten. Gelukkig staan er altijd vrouwelijke planten vlakbij Die  hebben stempels in hun bloemen waar het stuifmeel op  landt. En voilá: een bevruchting. Veel mensen hebben een hekel aan de netels, omdat ze bij aanraking prikken en vervolgens jeuk veroorzaken. Maar die jeuk valt wel mee hoor, na pakweg drie kwartier is het al over. Dat beetje  jeuk weegt niet op tegen de goede eigenschappen van de plant. Wist je bij voorbeeld dat hij een waardplant is voor diverse rupsen? Waardplant wil zegen dat de rupsen de plant nodig hebben om te eten. "Nou en?" denk je wellicht "Wat moet ik met die rupsen?" Maar bedenk dan eens dat diezelfde beestjes weer voer vormen voor diverse vogelsoorten. En vogels zijn wel leuk toch? En bovendien ontpoppen de overlevende rupsen zich letterlijk tot prachtige vlinders als de gehakkelde aurelia, de atalanta en de dagpauwoog om er maar eens een paar te noemen. En van die vlinders geniet iedereen toch? Maar: geen vlinders zonder rupsen hè?

Eerlijk is eerlijk: van het Internet geplukt.

Ook van het Wereld Wijde Web.

En of dat allemaal nog niet genoeg is kun je van de brandnetel ook nog groente maken en soep. Er wordt neteldoek van gemaakt en ik meen dat er tegenwoordig ook geëxperimenteerd wordt met kleding uit netels. Je kunt er mest van maken en het schijnt geneeskundige toepassingen te hebben. Al met al een nuttige en boeiende plant.

Goed, genoeg praat ter lering ende vermaak. Ik had die middag ook nog een leuke ontmoeting waar ik over wil vertellen. Op weg naar huis van Hooglanderveen kwam ik uit in park Schothorst. Aan de rand van het park zag ik een mevrouw bij een klein driehoekje groen tussen twee asfalt fietspaden staan. Ze haalde uit haar fietstas een plastic zak met planten. Nou, dat wekte mijn nieuwsgierigheid natuurlijk. Ik ben gestopt en ik heb haar gevraagd wat ze aan het doen was. Zij vertelde me dat ze er wat plantjes ging planten om straks vlinders voerplanten te geven. Ik gluurde even in de tas om te kijken welke soorten dat dan wel waren. Ik herkende er maar een: vrouwenmantel. Om dat met gebaren duidelijk te maken wees ik op het stekje en vervolgens op haar jas. Onmiddellijk verscheen er een grote glimlach op haar gezicht en ze bevestigde "Ja klopt, dit is vrouwenmantel."  Omdat je het ijzer altijd moet smeden als het nog heet is vroeg ik haar of ik een foto mocht maken. Dat mocht, ze poseerde zelfs even voor me. Toen zei ze dat ze weer aan het werk moest. En dat deed ze. Ze zette elk plantje met pot en al zorgvuldig op een eigen plek en ging aan de slag met een pootschepje. Ik heb nog even staan kijken. Zo leuk om te zien. De stad moet blij zijn met zulke inwoners. Mensen die geheel belangeloos in hun vrije tijd iets doen om de natuur te verbeteren. 

Hoevelakense Bos.

HEAD OUT ON THE HIGHWAY

Wat is het toch vreemd onvoorspelbaar weer. Zelfs een doorgaans betrouwbare site als Buienradar is niet meer te vertrouwen. Neem nu gistermiddag bij voorbeeld. Ik wilde rond 1 uur een rit gaan maken, maar er werd om 13.45 een fikse bui verwacht. Balen. Nou ja, dan maar een kort ritje door de buurt, het is niet anders. Edoch, wat kwam er om kwart voor twee naar beneden toen we weer thuis waren? Helemaal niks. Stralend weer. Dan Buienradar toch maar weer geraadpleegd. Geen bui te zien en er werd er tot eind van de middag in de wijde omgeving niet een verwacht. Godsamme, toen had ik er genoeg van. Ik besloot de weergoden te tarten: we gaan gewoon lekker naar buiten. Bodywarmer aan, camera mee en Diva uit haar mand geroepen. Die was natuurlijk blij met nog een onverwacht uitje. En dan is het fijn dat er in de directe omgeving zoveel mogelijkheden zijn om naartoe te gaan. Ik besloot eens naar de molen in Soest te rijden. Dat is altijd een leuke rit door de polder en het is niet al te ver.

Bij de molen aangekomen kozen we gewoontegetrouw voor de Enghenbergsteeg. Voor de lezers die niet bekend zijn met de omgeving: we hebben het hier over een boerenpad vol hobbels, kuilen, modderplassen en stukken met grof puin. In het begin is het pad breed genoeg voor een trekker, dus ook voor  mij. Maar al snel wordt het beduidend smaller. Eenmaal op dat stuk heb ik nog maar twee opties. Als het niet meer gaat zou ik kunnen proberen achterwaarts terug ge rijden naar het gedeelte waar het nog wel goed ging, want keren is er niet bij door de akkerranden aan weerszijden. De andere optie is tegen beter weten in gewoon toch verder rijden. Op hoop van zegen. Kortom: een pad naar mijn hart. Na ruim een half uur -soms letterlijk- modderen, ploeteren, scheef hangend rijden en zuchten van opluchting slakend heb ik de hele steeg achter de rug. Nu klinkt het wellicht of het een verschrikking was, maar dat is niet het geval hoor. Ik vind dat "terreinrijden" wel leuk juist. Bovendien is de omgeving er erg mooi, zoals je kunt zien op de foto's. Ik geniet er echt en ik heb ook nog eens veel jeugdherinneringen aan de Eng en directe omgeving. Omdat we toch bezig waren met smalle paadjes heb ik er nog maar een paar genomen. Gewoon voor de lol.

 

Het was nog steeds fraai weer, dus besloot ik via de oude kerkenbuurt van Soest richting de Korte Duinen te gaan, een mooi stuifzandgebied tussen  Soest en Amersfoort. Na de duinen kom je uit in het Monnikenbos, weer een andere omgeving. In het duingebied en in het bos lopen goede fietspaden waar ik heerlijk met zoevende banden over toeren kan. Dat geluid verhoogt voor mij het gevoel van vrijheid dat mijn trouwe scootmobiel me verschaft. Dat is de reden dat ik mijn rit die middag afsloot met een brede asfaltlaan die me vanuit het bos weer de wijk waar ik woon in voerde. Lekker ontspannen rijdend, sturend met één  hand, een voet stoer op het spatbord, in mijn hoofd Steppenwolf. "Get your motor running. Head out on the highway." Dat gevoel.

Head out on the highway

Vogelliefhebbers heb je in veel variaties. Deze week heb ik er twee ontmoet, twee die nauwelijks meer verschillend van elkaar konden zijn. Ik reed op de weg in Hoogland die bekend staat als de Vogelboulevard. Het was mooi weer, overal buitelden de kieviten boven de graslanden, er stond een tureluur te fluiten op de paal van een hek. de grutto's hielden in paartjes in het kniehoge gras hun jongen in de gaten. Kortom een dag waarvan ik volop genoot. Ik reed stapvoets om niets te misen en Diva liep in de berm te jagen op krekels. Een stuk verderop zag ik een man op een racefiets naderen. Nu heb ik het niet zo op wielrenners vanwege hun gedrag op de weg. Mijn mening over hun kleding is sterk gekleurd door die afkeer. Ik vind het namelijk zot om in zo'n te strak veelkleurig pakje rond te rijden. Als je jong en atletisch gebouwd bent gaat het nog. Maar als je wat ouder bent, je spieren wat verslapt zijn en je een buikje hebt kun je naar mijn idee beter andere kleding kiezen. De man op de fiets hoorde duidelijk in de laatste categorie thuis. Ik verwachtte eigenlijk dat hij met grote snelheid langs me zou scheuren en ik wilde Diva al voor haar en zijn veiligheid bij me roepen. De man remde echter plotseling af, zwenkte naar rechts de berm in en greep zich vast aan een hek. Dat op de fiets zittend hangen aan een hek of iets dergelijks zie ik vaker bij wielrenners. Dan hebben ze hun schoenen vastzitten aan de pedalen met een kliksysteem en willen ze hun schoenen niet losmaken. De man leek te kijken naar de grutto's in het land. Dat verbaasde me, want dat zie je niet vaak: een wielrenner die vaart mindert om vogels te kijken. Ik was hem inmiddels genaderd en ik zei hem goedendag. Hij antwoorde met "Hoor je dat? Jonge grutto's. Ze zitten te piepen." Ik begon hem net al met meer sympathie te zien toen hij iets merkwaardigs deed. Hij zei "Ze zijn verdwenen in dat hoge gras daar, ik zie ze niet meer. Ik ga maar even kijken." Hij klikte zijn voeten los, liep met die kenmerkende moeizame tred van wielrenners (Komt door hun harde rechte zolen.) naar het hek en ja hoor: hij klom er enigszins stram overheen met zijn stakerige benen.

Hij liep het hoge gras in en maaide wat met één voet rond. Ondertussen pakte hij uit het zakje op zijn rug zijn telefoon om een foto te kunnen maken. Na enkele  tevergeefse pogingen kwam hij weer terug. Terwijl de verontruste ouders nog jammerend boven zijn hoofd rond vlogen zei hij "Ik zag ze niet. Jammer, want ze zijn zo mooi. Machtig mooi gebied hier hè?" Vervolgens stapte hij weer op zijn fiets, klikte zijn schoenen vast en ging in de pedalen, nog even een hand opstekend ter afscheid. Het is maar goed dat ik niet kan praten, want anders had ik die meneer eens ongezouten duidelijk gemaakt wat ik van zijn gedrag vond.

Een half uurtje later reed ik op de weg naar de kerkebuurt van Soest. Ter hoogte van de vogelopvang Eemland stak een mevrouw de weg over. Ze had iets in een doek  gewikkeld omzichtig in haar handen. Ik wist meteen dat ze een vogel ging loslaten en ik stopte uit nieuwsgierigheid. Ze stond daar aan de rand van een weiland en ze hief rustig haar armen boven schouderhoogte. Ze deed de doek voorzichtig open en ik zag een zwaluw. Ik kon niet goed zien welke soort. Tot ze haar handen in een snelle beweging omhoog bewoog. Dat moest een gierzwaluw zijn, want die kunnen niet zelf vanaf de grond opvliegen. E daar ging hij of zij de lucht in. Ik hoorde de mevrouw zachtjes  opgelucht "Gelukkig." zeggen. Achter ons naderden twee wandelaars die vroegen wat voor vogel het was. De mevrouw bevestigde dat het om een gierzwaluw ging. Ze vertelde enthousiast over de lange afstanden die gierzwaluwen afleggen, de ongelooflijke snelheid waarmee ze dat doen, dat ze vliegend eten, slapen, paren, leven eigenlijk. We hebben geboeid naar haar verhaal geluisterd. Een vogelliefhebber naar mijn hart.

JE MAAKT WAT MEE

 Het is net of ik met dit mooie weer meer meemaak onderweg. Neem nu gewoon een middag deze afgelopen week. Ik had me voorgenomen eens door de Soester polder naar Baarn te rijden. De zon scheen, er stond redelijk wat wind en ik had er zin in. Halverwege de rit zag ik boven een weiland een torenvalkje bidden Uiteraard ben ik gestopt om even te kijken. De valk was dichtbij genoeg om haar, het was een vrouwtje, met het blote oog goed te zien. Toch heb ik de kijker erbij gepakt, wan juist op zo'n korte afstand is kijken met acht keer vergroting mooi. Veel mensen die ik ken gebruiken hun kijker alleen om dingen ver weg beter te kunnen zien, maar echt: juist voor dichtbij is alles door je kijker gezien zo mooi. Zo kon ik van het valkje tot in detail zien hoe dat bidden in de lucht nu werkt. Ik kon zien dat de vleugels zo snel op en neer gingen dat ik ze niet niet eens scherp kon krijgen. Dat doen biddende torenvalken om hun lijf precies in de goede hoek te houden om tegen de wind te kunnen "staan". En uiteraard ook om in de lucht te blijven. De staart is wijd gespreid en beweegt continu verticaal open neer en tegelijkertijd ook in golvende horizontale golvende bewegingen om het evenwicht te bewaren. Als je even de tijd neemt om zo'n tafereel te bekijken zie je dat de vogel een verbluffend staaltje van precisie tentoonspreidt. Ik vind het prachtig.

Enfin, terwijl ik zo sta te kijken komt er een man op een ligfiets uit de tegenovergestelde richting aan rijden. Hij remt af en zet zijn fiets diagonaal op de weg stil. De heer vraagt "Is het een kiekendief?" Dat ik de man ineens beschrijf als een heer komt omdat hij dat duidelijk is. Hij heeft bij voorbeeld een spijkerbroek aan met een vouw in de pijpen, iets dat je alleen ziet bij mensen die hun spijkerbroeken kopen in dure speciaalzaken. Op de broek droeg hij een lichtgroene polo met  op de borstzak het logo van een bekend ontwerper. En hij sprak met een licht geaffecteerde klank in zijn stem. Niet overdreven of gemaakt, maar dat natuurlijke dat je vaak bij oud geld hoort. Je merkt dat ik niet alleen de valk in detail bekeek, maar deze heer ook. Ik vind dat nu eenmaal leuk om op details te letten.

Ik legde de meneer uit dat het een vrouwtje torenvalk was en dat ze waarschijnlijk van de nestkast op de brandweertoren kwam. Dat vond hij leuk en hij begon enthousiast te vertellen dat hij zo genoot van de polder. Ik zag tot mijn schrik achter hem een busje met grote snelheid aan komen rijden en hij stond nog steeds diagonaal op de niet al te brede weg. Ik wees in een poging hem van het naderend gevaar bewust te maken met gestrekte arm naar de bus. Hij daarentegen meende dat ik het nog over de torenvalk had en hij zei "Ja ja, ik zie hem. Mooi hoor." Op dat moment raasde het busje met veel te hoge snelheid half door de berm rijdend rakelings langs hem heen, met veel lawaai en stofwolken opwerpend. De arme man schrok zich bekant een beroerte. Zijn ogen stonden groot en licht verward, zijn eerst keurig gekamde haren stonden alle kanten op door de zijwind van de bus. Hij sprak met enigszins trillende stem "Ik ga maar weer eens verder. Ik wens u nog een goede reis." En weg was hij. Ik hoop maar dat hij in het vervolg wat beter op het verkeer let, wan ze rijden vaak veel en veel te hard in de polders helaas.

Ook ik heb mijn weg vervolgd, op naar Baarn. Daar aangekomen ben ik even langsgegaan bij vriendin Betty. Maar die stond net op het punt naar yoga te gaan. Dat kan gebeuren als je op de bonnefooi bij iemand aan de deur komt. Maar met zulk mooi lenteweer is dat geen probleem hoor: Diva en ik zijn gewoon naar de dichtbij gelegen Pekingtuin gegaan, een park waar ik veel mooie herinneringen uit mijn hippietijd bij heb. Na het bezoek aan het park besloot ik eens te gaan kijken bij mijn zus Bernadette en zwager GertJan. De laatste bleek druk bezig het houtwerk van de voorgevel te lakken. Een karwei waar je eenmaal begonnen moeilijk mee kunt ophouden, wil je een mooi resultaat krijgen. Dus ook daar volstond het om even hallo te zeggen. Iedereen die gepensioneerd is lijkt zo druk te zijn. Nou, ikke niet. Op zo'n mooie dag heeft deze flierefluiter niets anders aan zijn hoofd dan wat rond te rijden en te genieten. Dus zijn we op ons gemak naar het andere mooie park in Baarn getogen: het Cantonspark. Ook daar heb in in lang vervlogen tijden menigmaal stoned rondgelopen. Het park was destijds mooier dan nu, maar mijn herinneringen kunnen mogelijk gekleurd zijn door het gebruik van hasjiesj. Maar het is nog steeds een fraai park hoor en ik kom er graag.

Het werd langzamerhand tijd om richting Amersfoort te gaan, maar niet voordat we het pad langs de Eem hadden meegepikt. Diva jaagt er graag op krekels en ik geniet er van het zicht op het water. We rijden daarna altijd nog even op het wandelpad dat parallel aan de drukke weg loopt. Je hoeft heus niet altijd ver van de bebouwde kom te gaan om leuke routes te vinden, ook die kleine paden in een woonwijk zijn vaak leuk. Wie het kleine niet eert...

Op de terugweg die van Eembrugge door de polder naar Hoogland liep kwam ik nog een kennis tegen die ik lang niet had gezien. Terwijl ze toch maar twee straten verder woont. Althans dat dacht ik, maar ze bleek verhuisd te zijn naar Hoogland om gezondheidsredenen. Toen ik ernaar vroeg vertelde ze me dat ze een paar jaar terug kanker had gehad. Ze meende, mede door wat de specialis zei, dat ze volledig genezen was. Maar de ziekte was teruggekomen. Ze vertelde opgewekt dat ze genoot van elke dag en zo zag ze er ok uit. Lachend, nog steeds pretoogjes, babbelend als altijd. Maar ze heeft wel wat meegemaakt zeg en ook dat zie je wel in haar ogen als ze erover praat. En dan ben ik al de hele middag bezig met de leuke dingen die ik meemaak. Dat valt dan ineens in het niet bij haar verhaal. Ik had wel even het een en ander te overdenken het laatste stukje op weg naar huis. Je maakt wat mee op een middag.